Postanowienie NSA z 25 maja 2017 r., I OZ 930/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 901/16 odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia:

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk

Sentencja

uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek T. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 15 marca 2017 roku sygn. akt III SA/Lu 901/16 na podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił T. P. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący T. P. pismem z dnia 5 marca 2017 roku wniósł o przywrócenie mu terminu do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi, argumentując, że w okresie od dnia 2 czerwca 2016 roku do dnia 2 grudnia 2016 roku przebywał w zakładzie zamkniętym na leczeniu szpitalnym, a jego córka, która odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu, nie wykonała go. Sąd I instancji uznał, że wnioskodawca nie wskazał konkretnej daty, w której dowiedział się o uchybieniu terminu do uiszczenia żądanego wpisu. Sąd podkreślił, że oparł się w tej kwestii na najkorzystniejszym domniemaniu, że skarżący o stanie jego sprawy (a więc zastępczym doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu oraz odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na jego nieuiszczenie) mógł dowiedzieć się najpóźniej z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 1 lutego 2017 roku odrzucającego jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis tego postanowienia został skarżącemu doręczony do rąk własnych w dniu 14 lutego 2017 roku. Sąd ustalił, że przyjmując taki - najbardziej dla skarżącego korzystny - sposób obliczenia terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., ostatnim dniem na złożenie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi był 21 lutego 2017 roku. Tymczasem taki wniosek skarżący złożył dopiero w dniu 6 marca 2017 roku. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie został zachowany siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zażalenie na to postanowienie złożył T. P., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu powtórzył argumentację podniesioną we wniosku o przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 i 2 cytowanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W myśl zaś art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z powołanych przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, przy czym w pierwszej kolejności badaniu podlega okoliczność, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w siedmiodniowym terminie liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 26 czerwca 2016 roku. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od tej skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia został prawidłowo doręczony skarżącemu w dniu 27 lipca 2016 roku - ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zastosowano doręczenie zastępcze do rąk dorosłego domownika - L. P. (k. 13 akt sądowych). Z uwagi na nieuiszczenie żądanego wpisu w terminie postanowieniem z dnia 5 października 2016 roku Sąd odrzucił skargę T. P. - odpis tego postanowienia został mu prawidłowo doręczony w dniu 19 października 2016 roku, przesyłkę sądową ponownie odebrała dorosła domowniczka L. P. (k. 21 akt sądowych). Wobec niewniesienia zażalenia, postanowienie to uprawomocniło się w dniu 27 października 2016 roku. Następnie pismem złożonym w dniu 5 stycznia 2017 roku (k. 28 akt sądowych) T. P. wniósł o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 roku Sąd odrzucił ten wniosek. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd zawarł informację o tym, że skarga T. P. wniesiona w niniejszej sprawie została odrzucona z uwagi na nieuiszczenie, pomimo wezwania, wpisu sądowego od tej skargi, a odpis postanowienia o jej odrzuceniu został doręczony skarżącemu (k. 31 akt sądowych). W tej sytuacji Sąd I instancji słusznie uznał, że przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazana przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu (tj. niewiedza o konieczności wykonania wezwania Sądu i uiszczenia wpisu od skargi spowodowana przebywaniem w okresie od dnia 2 czerwca do 2 grudnia 2016 roku "w zakładzie zamkniętym" i związaną z tym niemożnością osobistego odebrania korespondencji z Sądu oraz nieprzekazaniem tej korespondencji skarżącemu przez dorosłego domownika, który podjął się jej odebrania) ustała najpóźniej w chwili doręczenia odpisu powołanego wyżej postanowienia z dnia 1 lutego 2017 roku. Doręczenie to nastąpiło w dniu 14 lutego 2017 roku - przesyłkę sądową zawierająca odpis postanowienia z dnia 1 lutego 2017 roku wraz z uzasadnieniem zawierającym m. in. informację dotyczącą niedochowania terminu do uiszczenia wpisu od skargi odebrał osobiście skarżący T. P. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 39 akt sądowych), już po powrocie z leczenia szpitalnego w Samodzielnym Publicznym Psychiatrycznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w C. (skąd został wypisany w dniu 2 grudnia 2016 roku - k. 41 akt sądowych). W konsekwencji termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 21 lutego 2017 roku.

Mając na uwadze powyższe oraz to, że skarżący złożył przedmiotowy wniosek dopiero w dniu 6 marca 2017 roku (data nadania k. 42 akt sądowych), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 87 § 1 p.p.s.a. - wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, na co trafnie wskazał Sąd I instancji. Pomimo powołanych wyżej trafnych wniosków oraz oparcia się na prawidłowej podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji, zamiast wydać rozstrzygnięcie formalne - odrzucające spóźniony wniosek skarżącego o przywrócenie terminu, wprost wskazane w art. 88 p.p.s.a., orzekł merytorycznie - tj. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 88, art. 193 i 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i odrzucił wniosek T. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.