Uzasadnienie
- S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 lutego 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] grudnia 1988 r.
Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2019 r. (k.
- skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 2 maja 2019r. (k.15).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 902/19, odrzucił skargę jako nieopłaconą, wskazując, że pomimo skutecznie doręczonego wezwania, w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że korespondencję z Sądu odebrał jej mąż, który schował ją do szuflady i o niej zapomniał.
Wskazała, że mąż jest chory na cukrzycę, typu 2 z licznymi incydentami hipoglikemii oraz powikłaniami nerkowymi, niedoczynność tarczycy, zaćmę starczą, ma również problemy z pamięcią. Na potwierdzenie tego załączyła dokumentację medyczną.
Skarżąca podała, że o fakcie odebrania przez męża wezwania dowiedziała się po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. W jej ocenie uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło z przyczyny, której nie mogła usunąć. Podkreśliła, że podczas toczącego się siedem lat postępowania, nigdy nie uchybiła żadnemu terminowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem, o którym mowa w § 1, jest m.in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Nieuiszczenie opłaty od pisma czyni niemożliwym nadanie mu biegu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Przepis ten wprowadza domniemanie skutecznego doręczenia – poprzez doręczenie zastępcze, dokonywane nie do rąk własnych adresata.
W niniejszej sprawie w zażaleniu skuteczność doręczenia pisma dorosłemu domownikowi nie została przez skarżącego podważona. Okoliczność, że domownik nie przekazał adresatowi pisma niezwłocznie nie świadczy o braku winy strony w uchybieniu terminu, skoro doręczenie pisma zastępczo dorosłemu domownikowi jest doręczeniem skutecznym prawnie, z przyjętą fikcją doręczenia do rąk adresata w dacie odbioru pisma przez dorosłego domownika. Dorosły domownik poświadczając odbiór pisma zobowiązuje się do jego przekazania adresatowi, zatem to od woli domownika zależy, czy podejmuje się on odbioru pisma w imieniu adresata (co wiąże się ze skutkami w postępowaniu sądowym), czy odmówi odbioru pisma. Adresat może zaś wykazać, że celowe, bądź niezamierzone działanie osoby odbierającej pismo, uniemożliwiło mu zapoznanie się z jego treścią i w ten sposób obalić domniemanie prawidłowości doręczenia. Argumenty niniejszego zażalenia nie wskazują jednak, aby domniemanie doręczenia mogło zostać obalone w sposób skuteczny. Samo powołanie się na okoliczność, że korespondencja z sądu nie została skarżącej od razu przekazana i że nie miała ona świadomości o jej istnieniu, nie mogło przemawiać za uznaniem doręczenia za nieskuteczne.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga nie została opłacona, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Natomiast przyczyny uchybienia terminu do uiszczenia wpisu mogą być badane jedynie na etapie rozpoznawania wniosku o jego przywrócenie. W niniejszej sprawie wniosek taki nie został złożony. Natomiast niniejsze zażalenie musiało zostać oddalone, gdyż Sąd I instancji – wobec faktycznego nieopłacenia skargi, musiał ją odrzucić – na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.