Uzasadnienie
W dniu 30 kwietnia 2008 r. P. B. złożył drogą elektroniczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym. W związku z tym, że w rubryce nr 4 formularza nie określono zakresu prawa pomocy, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie z dnia 12 maja 2008 r., zwrócił wnioskodawcy oryginał urzędowego formularza, celem jego całkowitego wypełnienia i nadesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący nie wypełnił jednak ciążącego na nim obowiązku.
Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Na to zarządzenie P. B. złożył zażalenie, wskazując, że zakres przyznania prawa pomocy został określony, a ponadto, że formularz zwiera pouczenie "niepotrzebne skreślić", a brak skreślenia nie oznacza, że formularz nie został wypełniony.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2008 r. P. B. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 30 kwietnia 2008 r., poprzez zwrot do Sądu wypełnionego formularza PPF, przekazanego przy piśmie z Sądu dnia 12 maja 2008 r. wraz ze wskazaniem zakresu prawa pomocy, o które wnosił.
W odpowiedzi, P. B. pismem z dnia 20 sierpnia 2008 r. poinformował, że przy piśmie z dnia 12 maja 2008 r. nie otrzymał wypełnionego przez siebie formularza, a jedynie jego odpis bez swojego podpisu, gdyż podpisany oryginał znajduje się nadal w Sądzie. Podkreślił także, iż jego sytuacja finansowa uległa znacznej zmianie oraz stwierdził, że zakres wnioskowanego przez niego prawa pomocy został określony, wskazując raz jeszcze, że słowa "niepotrzebne skreślić" oznaczają, że brak skreślenia oznacza, że "nie musi się nic skreślać".
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II SO/Wa 18/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek P. B. o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że Sąd nie może domniemywać intencji składającego wniosek, a P. B., pomimo stosownego wezwania Sądu, nie wskazał zakresu prawa pomocy, o które wnioskował.
Na to zarządzenie P. B. złożył zażalenie, podnosząc, że Sąd nie ma prawa żądać uzupełnienia wniosku, jeżeli braku takiego wniosek nie posiada. Skarżący stwierdził raz jeszcze, iż Sąd jest nadal w posiadaniu oryginału jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, więc nawet, gdyby chciał (choć nie chce) uzupełnić go zgodnie z żądaniem Sądu, to nie mógł tego uczynić.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Brzmienie powołanego przepisu oznacza, że wezwanie do złożenia oświadczenia uzupełniającego powinno dokładnie określać, jakich informacji oczekuje sąd i jakie ewentualnie dokumenty strona powinna przedstawić. W wezwaniu tym powinien być także wskazany termin, w jakim strona powinna dopełnić nałożonego na nią obowiązku oraz określenie skutki jego niedopełnienia.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwaniem z dnia 6 sierpnia 2008 r., celem uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, nakazał skarżącemu uzupełnić braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 kwietnia 2008 r., poprzez wskazanie zakresu przyznania prawa pomocy, to jest wypełnienie rubryki 4 formularza PPF przekazanego mu przy piśmie Sądu z dnia 12 maja 2008 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Spełnione zostały więc wymogi określone w art. 255 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a pomimo tego skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu i nie nadesłał żądanych przez Sąd informacji we wskazanym terminie.
Natomiast w myśl art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wskazać w tym miejscu należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany i wymagane jest jego złożenie na urzędowym formularzu, a wypełnienie takiego formularza powinno być jasne i wyczerpujące, bowiem Sąd nie jest uprawniony do interpretowania intencji wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 245 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, zaś prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W związku z tym, w zależności od zakresu wnioskowanego prawa pomocy, zróżnicowane są kryteria, które strona powinna spełnić, aby prawo to otrzymać. Dlatego też należy dokładnie wypełnić formularz PPF, w szczególności rubrykę określającą zakres prawa pomocy, o które strona się ubiega.
W niniejszej sprawie skarżący, pomimo wezwania z Sądu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie uczynił tego w zakreślonym przez Sąd terminie, pomimo pouczenia o skutkach niezastosowania się do tego wezwania.
W związku z tym uznać należy, że zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2008 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie narusza obowiązującego prawa.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie przepisów art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.