Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 949/10, oddalił zażalenie S. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 7/10 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z wniosku S. P. o wymierzenie organowi grzywny.
Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2010 r. S. P. złożył wniosek o dokonanie wykładni treści sentencji wskazanego wyżej postanowienia wskazując, że Prezes Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim nie jest stroną postępowania sądowego w sprawie, jest nią natomiast Przewodniczący Wydziału I tegoż Sądu – zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżący domaga się także wykładni treści tegoż postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
przepis art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270z zm.) stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 158 tej ustawy, sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Wskazać należy, że wykładni podlega zarówno sentencja jak i uzasadnienie orzeczenia. Natomiast konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcie, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Erecicński [w:] komentarz do kodeksu postępowania cywilnego str. 581 oraz B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie II str. 345).
Podkreślić jednakże należy, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, ani też opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie treść sentencji postanowienia tegoż Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu.
Co się zaś tyczy stron postępowania i występującego w tym charakterze Prezesa Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim, to kwestia ta również została w sposób wyczerpujący i w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniona i opisana w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 grudnia 2010 r.
Stwierdzić zatem należy, że żądanie skarżącego wykracza poza ramy określone w art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w istocie stanowi polemikę z argumentacją Sądu i zmierza do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia oddalającego zażalenie, co jest niedopuszczalne.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżania w drodze zwyczajnych środków prawnych. Oznacza to, że zażalenie na niniejsze postanowienie nie przysługuje, zgodnie z art. 168 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.