Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 693/15, odrzucił skargę T. G. na sprecyzowane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
W jego uzasadnieniu Sąd ten stwierdził, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie doręczone zostało skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 K.p.a.) w dniu 6 listopada 2014 r. Termin do wniesienia skargi do sądu upłynął zatem w dniu 8 listopada 2014 r. (winno być 8 grudnia 2014 r., co trafnie zaznaczono w zażaleniu). Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarga w niniejszej sprawie złożona została w organie w dniu 1 kwietnia 2015 r. (p. tzw. prezentata organu). Tym samym w ocenie Sądu I instancji skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., ponieważ wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w jej art. 53 § 1.
Zażalenie na powyższe postanowienie (błędnie zatytułowane jako skarga kasacyjna – por. art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a.) wniosła T. G., która podnosząc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 44 § 1 pkt 1 oraz art. 44 § 2 K.p.a. wskazała, że zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonego postanowienia znajdujące się w aktach sprawy jest dokumentem nieczytelnym, nie zawiera czytelnego podpisu osoby dokonującej doręczenia, ani zaznaczenia w jaki sposób doręczenie miało być dokonane, że doręczenie miało faktycznie miejsce, a ponadto że nie zostało wskazane w jaki sposób doręczenie miałoby zostać dokonane oraz gdzie pozostawiono zawiadomienie o tym, iż przesyłka dla danego adresata może zostać odebrana. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku (winno być postanowienia) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że art. 44 K.p.a. reguluje instytucję tzw. doręczenia zastępczego, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a., w przypadku doręczenia pisma przez pocztę, urząd ten przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Zgodnie z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Aby uznać za skutecznie doręczone pismo organu w trybie art. 44 K.p.a., niewystarczające jest samo tylko dwukrotne awizowanie przesyłki. Musi w aktach sprawy znajdować się dowód, z którego jednoznacznie i jasno wynika, jak działał doręczający i czy to działanie odpowiadało prawu. Adresat winien być zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. W przypadku braku takiej informacji doręczenie zastępcze jest bezskuteczne (p. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1871/06, LEX 304129; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 201/08, LEX 518516; wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Op 314/07, LEX 437617; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 417/07, LEX 345717; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1000/07, LEX 441051; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 23/07, LEX 360227; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 2871/00, LEX 53460; wyrok NSA z dnia 20 marca 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 2552/99, LEX 76110).
W tej sprawie kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia, znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy, spełnia, wbrew twierdzeniom skarżącej, wszystkie wymogi z art. 44 K.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kserokopia ta jest czytelna i nie stanowi problemu odczytanie potrzebnych informacji. Wynika z niej, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została pierwszy raz awizowana w dniu 23 października 2014 r., powtórne awizo nastąpiło w dniu 31 października 2014 r. Zwrot przesyłki z adnotacją "nie podjęto w terminie" nastąpił w dniu 7 listopada 2014 r. Przy każdej z w/w dat znajduje się podpis listonosza. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się również pieczęć o treści "mieszkanie zamknięte, awizowano w UP Warszawa 15, zawiadomienie włożono do skrzynki". Pod nią widoczny jest podpis osoby doręczającej.
Mając powyższe na uwadze, nie sposób uznać, iż znajdująca się w aktach sprawy kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru jest nieczytelna lub że jej treść nie spełnia wymogów zawartych w art. 44 K.p.a. Wystąpiły zatem podstawy do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia zastępczego. Tym samym jako nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty podniesione w zażaleniu, bowiem Sąd I instancji dokonał prawidłowego zastosowania wskazanych przepisów. Skarga jako spóźniona trafnie została odrzucona.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
----------------------- 2