Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 318/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 318/14 odrzucające skargę kasacyjną A. D..
Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 7 kwietnia odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez A. D. od postanowienia tegoż Sądu z 13 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 318/14, odrzucającego skargę Zdzisławy D.ej na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2015 r. Pismem z 16 kwietnia 2015 r., skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało sporządzone przez niego osobiście.
Sąd I instancji uznał, iż przedmiotowe zażalenie podlega odrzuceniu, bowiem pomimo istnienia tzw. przymusu adwokacko - radcowskiego, czyli obowiązku sporządzenia przez uprawnione osoby wymienione w treści art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym skarżący został należycie pouczony, zostało przygotowane i wniesione przez niego osobiście.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. D..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.
A. D., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby A. D. był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi