Postanowienie NSA z 29 lipca 2015 r., I OZ 955/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 319/14 odrzucające zażalenie A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 319/14 odrzucające skargę kasacyjną A. D.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 319/14 odrzucającego skargę Z. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego postanawia:

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 319/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 319/14 odrzucające skargę kasacyjną A. D. Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 7 kwietnia odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez A. D. od postanowienia tegoż Sądu z 13 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 319/14, odrzucającego skargę Z. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Postanowienie z dnia 7 kwietnia 2015 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2015 r. Pismem z 16 kwietnia 2015 r., skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało sporządzone przez niego osobiście.

Sąd I instancji uznał, iż przedmiotowe zażalenie podlega odrzuceniu, bowiem pomimo istnienia tzw. przymusu adwokacko - radcowskiego, czyli obowiązku sporządzenia przez uprawnione osoby wymienione w treści art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym skarżący został należycie pouczony, zostało przygotowane i wniesione przez niego osobiście.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. D. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.

A. D., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby A. D. był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne.

W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi