Postanowienie NSA z 28 lipca 2015 r., I OZ 959/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata L.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/GI 878/14 o przyznaniu wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu

Sprawa

w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyznał adwokatowi L.F> kwotę 295,20 zł w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W uzasadnieniu Sąd powołał się na § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł adwokat L.F., zarzucając Sądowi błędne zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., bowiem w sprawie winien mieć zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, gdyż przedmiotem sprawy były należności pieniężne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Decyzja określająca zobowiązanie do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest decyzją podzielną, ponieważ może być kwestionowana wysokość zwrotu świadczenia jak i samo zobowiązanie zwrotu niniejszego świadczenia.

Sąd I instancji trafnie uznał, że zastosowanie w sprawie znajdzie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r., który stanowi, że stawka minimalna wynagrodzenia adwokata działającego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w innych sprawach niż wskazane w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia z 2002 r. wynosi 240 zł.

Wbrew twierdzeniom działającego w sprawie adwokata, przedmiotem niniejszego postępowania nie były należności pieniężne. W istocie badaniu podlegała kwestia istnienia, bądź nie, obowiązku zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Niezasadnym jest stanowisko zawarte w zażaleniu, że zastosowanie winien był znaleźć § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 rozporządzenia z 2002 r., który może być zastosowany jedynie w sytuacji, gdy przedmiotem sprawy są należności pieniężne, a wartość przedmiotu zaskarżenia ma wpływ na wysokość stawki wynagrodzenia należnej działającemu w sprawie pełnomocnikowi.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).