Postanowienie NSA z 26 sierpnia 2015 r., I OZ 962/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 89/15 prostujące oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 89/15

Sprawa

w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, w skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 89/15, oddalił wniosek, jednak w uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podał, że wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, choć przedstawione w sposób lakoniczny, uzasadniają wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że działania związane z realizacją infrastruktury przemysłowej mogą zostać trwale położone na nieruchomości. Końcowo Sąd stwierdził: "Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji."

Na powyższe postanowienie nie zostało wniesione zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 89/15, sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu tego Sądu z dnia 2 marca 2015 r. w ten sposób, że na jego stronie 1 w miejsce "oddalić wniosek" należy wpisać "wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji".

W uzasadnieniu postanowienia wydanego na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Sąd wskazał, że z treści uzasadnienia postanowienia z dnia 2 marca 2015 r. jednoznacznie i bezspornie wynika, iż Sąd uznał za zasadne uwzględnić wniosek skarżącego i wstrzymać wykonanie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. W ocenie Sądu nie można mieć wątpliwości, że zamieszczone na stronie pierwszej sformułowanie "oddalić wniosek" stanowi oczywistą omyłkę, która wystąpiła wbrew zamierzeniom Sądu i niezgodnie z intencją podjętego rozstrzygnięcia.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła [...] S.A. z siedzibą w Krakowie zarzucając naruszenie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. sprostowanie sentencji postanowienia w sposób powodujący niedopuszczalną zmianę merytoryczną jego rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 9 oraz art. 124 ust. 1a u.g.n., poprzez bezpodstawne uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalne było wstrzymanie wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny i o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że prostując postanowienie z dnia 2 marca 2015 r. Sąd doprowadził do niedopuszczalnej, merytorycznej zmiany tego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazano, że przedstawione w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 marca 2015 r. okoliczności faktyczne i prawne nie uzasadniały wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Natomiast stosownie do art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.). Niedokładność lub omyłka może zatem dotyczyć np. oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375). Nie może zatem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy.

Sprostowanie, którego dokonał Sąd I instancji nie dotyczyło sprostowania oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., ale stanowiło zmianę merytorycznej treści zawartego w postanowieniu z dnia 2 marca 2015 r. rozstrzygnięcia.

W tej sytuacji zażalenie uznać należało za uzasadnione.

Nie zasądzono natomiast kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż zwrot kosztów postępowania zażaleniowego nie został w sprawie przewidziany.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 lit. a) i art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.