Postanowienie NSA z 27 września 2016 r., I OZ 966/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Poznań oraz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Poznań wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 532/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Miasta Poznań oraz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Poznań wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia w części postanawia: oddalić zażalenia

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Miastu Poznań oraz Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta Poznań wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarżący nie wykazali, że w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zażalenia na to postanowienie wnieśli Miasto Poznań oraz Skarb Państwa – Prezydent Miasta Poznań wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, zarzucając Sądowi naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na uznaniu, że skarżący nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz że nie zachodzą przesłanki wstrzymania. Strony podniosły, że w treści skargi wskazano, iż stwierdzenie nieważności decyzji może powodować zmianę ukształtowanej od kilkudziesięciu lat sytuacji prawnej adresatów decyzji, co ma wskazywać na możliwość zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.

Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. Jednocześnie wyraźnego podkreślenia wymaga fakt, iż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, bowiem takie działanie sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, iż Miasto Poznań oraz Skarb Państwa – Prezydent Miasta Poznań wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju, nie zawarli w nim jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego okoliczności, które mogły być uznane za przesłanki wynikające z cyt. art. 61 § 3. Zawarcie w treści skargi stwierdzenia, iż stwierdzenie nieważności decyzji (chodzi o orzeczenie Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu z dnia [...] czerwca 1965 r., nr [...], zatwierdzające protokół zdawczo-odbiorczy przedsiębiorstwa "[...]" w Poznaniu, przy ul. G.) może powodować zmianę ukształtowanej od kilkudziesięciu lat sytuacji prawnej adresatów decyzji, nie czyni w żaden sposób zadość wymogowi uprawdopodobnienia zaistnienia niebezpieczeństwa, o jakim mowa w przywołanym przepisie. Także w zażaleniu nie zostały wskazane żadne okoliczności, które mogłyby wskazywać na zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra, zaś zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.