Postanowienie NSA z 18 października 2018 r., I OZ 968/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 111/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego i wstrzymania wypłaty świadczenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 111/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku J. C., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego i wstrzymania wypłaty świadczenia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, ze wprawdzie skarżąca nie zawarła w skardze uzasadnienia wniosku, niemniej uzasadnia go fakt, że zaskarżoną decyzją skarżąca została pobawiona jedynego źródła dochodu, bowiem z istoty zasiłek stały przyznawany jest osobom nie posiadającym żadnych dochodów. Tym samy wstrzymanie wypłaty tego typu świadczenia może doprowadzić do skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".

Postanowieniem z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I OZ 556/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przytoczył treść art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz przedstawił jakie przesłanki uzasadniają wstrzymanie. W końcowych rozważaniach Sąd przedstawił następujący wywód: "skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o Wobec tego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.".

Sąd podkreślił także, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez Sąd w decyzji wady w postaci naruszenia prawa. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. C., zarzucając naruszenie:

1. art. 61 § 3 P.p.s.a. z powodu odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w stanie faktycznym sprawy, gdy w ocenie skarżącej prawidłowa ocena okoliczności zawartych w przedstawionej przez skarżącą sytuacji życiowej, popartych dokumentacją medyczną, ilustrującą problemy zdrowotne i orzeczniczą – dotyczącą stopnia niepełnosprawności i stwierdzającą całkowitą niezdolność skarżącej do pracy jednoznacznie wskazuje na występowanie okoliczności uzasadniających przyjęcie, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania przez decyzję trudnych do odwrócenia skutków, dotyczących możliwego nasilenia przebiegu zdiagnozowanych u skarżącej chorób i dysfunkcji;
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego w sprawie w zakresie przesłanek mających znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, brak odniesienia do materiału faktycznego zawartego w dokumentacji postępowania administracyjnego, załączonej do akt sądowych oraz zawartego w aktach postępowania sądowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji nie dokonał oceny wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. uzasadnienie postanowienia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tylko takie uzasadnienie postanowienia, zawierające wszystkie opisane wyżej elementy, pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd wydając orzeczenie oraz daje możliwość prześledzenia toku rozumowania, jakie doprowadziły do podjęcia rozstrzygnięcia wyrażonego w sentencji.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2018 r. ww. wymogów nie spełnia, bowiem zawiera w swej treści błędy i nieścisłości uniemożliwiające dokonanie jego kontroli instancyjnej. Uzasadnienie orzeczenia nie stanowi logicznej, zwartej całości i nie spełnia funkcji argumentacyjnej w stosunku do treści rozstrzygnięcia zawartej w sentencji. Nie ma zatem możliwości dokonania pełnej oceny zgodności z prawem (w tym z art. 61 § 3 P.p.s.a.) stanowiska Sądu I instancji, ponieważ uzasadnienie postanowienia nie odnosi się do kluczowych, dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zaskarżone postanowienie zostało co prawda sprostowane postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2018 r., jednakże postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki zawartej w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 lipca 2018 r. zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I OZ 969/18. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było zatem orzeczenie Sądu I instancji w brzmieniu na dzień jego wydania.

Wobec wadliwie sporządzonego uzasadnienia za przedwczesne należało uznać odnoszenie się do zarzutu naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając wniosek J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględni całokształt okoliczności sprawy oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I OZ 556/18.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.