Postanowienie NSA z 21 grudnia 2007 r., I OZ 977/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 235/06 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi P. B. na czynność Prokuratora Apelacyjnego w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odmówił P. B. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na czynność Prokuratora Apelacyjnego w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto Sąd podniósł, że przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie jest pierwszym w sprawie zaś poprzedni wniosek o przyznanie prawa pomocy został oddalony prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 22 czerwca 2006 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący P. B. W obszernym uzasadnieniu zażalenia skarżący wyraził swoje niezadowolenie z powyższego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 1 ust. 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącego, bowiem przedstawione przez niego dowody nie wystarczają aby stwierdzić, że wypełnione zostały przesłanki z art. 246 § 1 pkt. 1 ppsa. Ponadto Sąd I instancji słusznie zauważył, że od czasu wydania orzeczenia w sprawie poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja skarżącego nie uległa takiej zmianie, która uzasadniałaby odmienne rozstrzygnięcie w sprawie.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.