Postanowienie NSA z 30 września 2016 r., I OZ 978/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [..] Sp. z o.o. w [..] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 654/16 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi [..] Sp. z o.o. w [..] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 10 lutego 2016 r. nr [..] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 10 lutego 2016 r. nr [..] w przedmiocie ochrony danych osobowych.

Do skargi załączona została kopia polecenia przelewu wpisu od skargi na kwotę 100 zł z której wynika, że wpłaty dokonano w dniu 16 marca 2016 r.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 9 maja 2016 r.

Następnie Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że do dnia 2 czerwca 2016 r. w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano wpłaty z tytułu uzupełniającego wpisu sądowego do niniejszej sprawy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., wydanym na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), odrzucił skargę jako nieopłaconą.

Na powyższe postanowienie [..] Sp. z o.o. w [..] wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wskazanie w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego sposobu usunięcia przez skarżącą braku formalnego skargi,
2. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo wadliwego wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi,
3. art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez niepełne, niejednoznaczne i wprowadzające stronę w błąd zredagowanie zarządzenia z dnia 27 kwietnia 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).

Wysokość wpisu ustalana jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie wpis sądowy od wniesionej skargi wynosił 200 zł. - zgodnie z treścią § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca bez wezwania uiściła wpis jedynie w wysokości 100 zł. W związku z tym zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału wezwała pełnomocnika skarżącej Spółki do "uzupełnienia wpisu sądowego od skargi (...) w kwocie 100 złotych stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów (...)"

Ponieważ, Spółka nie wykonała powyższego wezwania, co jest okolicznością niesporną, skarga podlegała odrzuceniu jako nieopłacona na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. – tak jak prawidłowo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu.

Nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 49 § 1 P.p.s.a. Zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r., nie pozostawia bowiem wątpliwości, że chodziło w nim o uzupełnienie wpisu sądowego, co zostało wyraźnie w nim podkreślone. Jeżeli natomiast skarżąca, mimo to jednak, miała w tym zakresie pewne wątpliwości, mogła zasięgnąć informacji telefonicznie lub w siedzibie Sądu, czego nie uczyniła.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości to, że zawarte w zarządzeniu wezwanie musi być wyraźne, jasne i jednoznacznie sformułowane. Treść zarządzenia powinna być tak doprecyzowana, aby strona nie miała najmniejszych wątpliwości co do zakresu wezwania. Podkreślić należy, że strona w niniejszym postępowaniu reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a w zarządzeniu z dnia 27 kwietnia 2016 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącej wskazano właściwą podstawę prawną, a także konsekwencje nieuiszczenia wpisu w terminie. Zarządzenie to nie wymagało dalszego doprecyzowania. Trudno zatem przyjąć, by fachowy pełnomocnik, do którego skierowane zostało zarządzenie został wprowadzony w błąd sformułowaniem treści zarządzenia, gdyż powinien we własnym zakresie zweryfikować podstawę prawną wskazaną w zarządzeniu. W tej sytuacji podnoszone argumenty o braku szczegółowego przedstawienia w zarządzeniu informacji o niepełnym uiszczonym wraz ze skargą wpisie, nie mogły wpłynąć na jego prawidłowość. Stanowisko takie zaprezentował też NSA w identycznym stanie sprawy w postanowieniach z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 466/15, a także z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 3681/14.

Z tych względów zażalenie, jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.