Postanowienie NSA z 9 czerwca 2017 r., I OZ 979/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 682/15 o odrzuceniu zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 682/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. Z. na "zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 326/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu" w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący jako przedmiot zażalenia wskazał zarządzenie z dnia 11 maja 2016 r., jednak nie ulega wątpliwości, że mimo tej omyłki, jego intencją było zaskarżenie zarządzenia z dnia 13 maja 2016 r. Wskazał, że zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia w dniu 6 czerwca 2016 r., a zatem termin do jego zaskarżenia zażaleniem upłynął w dniu 13 czerwca 2016 r. Tymczasem skarżący złożył zażalenie w dniu 14 grudnia 2016 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia.

Sąd stwierdził również, że w zażaleniu z dnia 14 grudnia 2016 r., które skarżący sporządził wspólnie do kilku zarejestrowanych w tutejszym Sądzie spraw, zawarł co prawda wniosek o przywrócenie terminu, ale nie wskazał w nim wprost, że domaga się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na konkretne orzeczenia lub zarządzenia tutejszego Sądu.

Z tych przyczyn, Sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie zostało wniesienie z uchybieniem terminu, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: "ppsa").

Skarżący Z. Z. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, domagając się jego uchylenia oraz przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa przez przedwczesne odrzucenie zażalenia, bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia; art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 ppsa przez odrzucenie zażalenia, pomimo że skarżący prawidłowo wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia; art. 49 § 1 ppsa przez pozostawienie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu bez rozpoznania, bez uprzedniego wezwania go do uzupełniania jego braków formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że prawidłowe sporządzenie komparycji postanowienia jest niezwykle istotne przy kontroli instancyjnej tegoż orzeczenia, bowiem z samej sentencji postanowienia powinno wynikać, czego dotyczy rozstrzygnięcie Sądu (por. art. 138 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"). Część wstępna sentencji postanowienia powinna być tak sporządzona, aby nie było najmniejszych wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia, który musi być zindywidualizowany.

Zgodnie natomiast z art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 ppsa, uzasadnienie postanowienia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tylko takie uzasadnienie postanowienia, zawierające wszystkie opisane wyżej elementy, pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd je wydając oraz daje możliwość prześledzenia toku rozumowania, jaki doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia wyrażonego w sentencji.

W przedmiotowej sprawie zarówno sentencja zaskarżonego postanowienia, jak i uzasadnienie powyższych wymogów nie spełniają, bowiem zawierają w swej treści błędy i nieścisłości uniemożliwiające dokonanie jego kontroli instancyjnej.

W komparycji sentencji zaskarżonego postanowienia oznaczono jako orzeczenie będące przedmiotem zażalenia "zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 326/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu". Po pierwsze, w aktach sądowych brak jest takiego zarządzenia, a jedynym orzeczeniem z tej daty jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu utrzymujące w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2016 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek z dnia 3 marca 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu (k. 67). Po drugie, Sąd podał błędną sygnaturę akt (IV SA/Wr 326/15 zamiast IV SA/Wr 682/15) oraz błędny numer decyzji ([...] zamiast [...]).

W uzasadnieniu Sąd z kolei pisze, że "z akt sprawy wynika, że zarządzenie z dnia 13 maja 2016 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 6 czerwca 2016 r., wraz ze stosownym pouczeniem o terminie (siedem dni od dnia doręczenia zarządzenia) i trybie (za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) jego zaskarżenia". Tymczasem postanowienie z dnia 13 maja 2016 r. (o ile ono było przedmiotem zażalenia skarżącego z dnia 14 grudnia 2016 r.) zostało mu doręczone owszem w dniu 6 czerwca 2016 r., ale z pouczeniem, że nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy (k. 79), co oznacza, że zażalenie takie jest niedopuszczalne.

Dokonując zatem analizy treści sentencji, jak i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie sposób stwierdzić, jakie orzeczenie jest przedmiotem rozpoznawanego przez Sąd pierwszej instancji zażalenia. Sąd ten, zarówno w sentencji, jak i w stanie faktycznym oraz swoich rozważaniach uzasadnienia poczynił ustalenia, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Wszelkie bowiem nieścisłości i błędy co do stanu faktycznego odnoszące się do kontrolowanego orzeczenia zawarte w uzasadnieniu uniemożliwiają prześledzenie prawidłowego toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i oceny prawidłowości racji, które stały u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego, gdyż przepisy art. 209 i 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 ppsa po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za zasadne i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.