Postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., I OZ 98/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1336/08 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1336/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu J. S. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Przedstawiona sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawcy pozwala stwierdzić, że poniesienie kosztów ustanowienia adwokata leży w zakresie jego możliwości płatniczych. Skarżący posiada znaczną kwotę pieniędzy w wysokości 50.232,52, a także stałe źródło stałych dochodów w postaci renty w wysokości 556,09 zł. Na odmienną ocenę sytuacji materialnej skarżącego nie może także wpływać przedstawiona przez niego informacja o ewentualnej konieczności wydatkowania tych środków "do ratowania zdrowia" poza granicami kraju, z uwagi na fakt, że nie przedstawił żadnych dokumentów przesądzających o niezbędności takich wydatków.

Na powyższe postanowienie J. S. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. Skarżący jedynie zarzucił, że MOPS od ponad roku się nim nie interesuje, odebrał mu prawo do korzystania z posiłków a on jest osobą niepełnosprawną wymagającą opieki. W związku z tym wniósł o przyznanie adwokata z urzędu lub radcy prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 P.p.s.a.). Przewidziana możliwość przyznania prawa pomocy może być udzielona w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 P.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego względnie rzecznika patentowego. Jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) to przysługuje jej prawo pomocy.

Z przytoczonych przepisów wynika, że osobę ubiegającą się o to prawo obciąża obowiązek wykazania, iż znajduje się w określonej sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym. Zważywszy na ustaloną przez Sąd sytuację majątkową skarżącego uznać należy, że nie ma podstawy do przyjęcia, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Sąd pierwszej instancji właściwie ocenił sytuację rodzinną i majątkową skarżącego na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia majątkowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, uzyskuje stały miesięczny dochód w wysokości 556 zł (renta) oraz na rachunku bankowym Banku [...]. ma zgromadzone środki pieniężne w wysokości około 50.000 zł. Zasadnie więc przyjął, że skarżący jest w stanie ponieść koszty pomocy prawnej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podnoszona przez skarżącego okoliczność konieczności wydatkowania posiadanych na koncie bankowym środków pieniężnych na ratowanie zdrowia za granicą, z uwagi na brak specjalistów w Polsce, nie podważa zasadności zaskarżonego postanowienia. Skarżący, bowiem nie tylko nie wykazał, ale nawet nie wskazał, w jakiej wysokości i na jakie leczenie zamierza te pieniądze przeznaczyć.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.