Postanowienie NSA z 22 października 2013 r., I OZ 980/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 39/13 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi A. L. i P. L. na bezczynność Wójta Gminy Gorzkowice w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 39/13 odmówił A. L. i P. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na bezczynność Wójta Gminy Gorzkowice w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej.

W uzasadnieniu podkreślono, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu I instancji wnioskodawcy powyższych okoliczności nie wykazali, a ponadto - mimo wezwania z dnia 17 lipca 2013 r. - nie przedłożyli żądanych dokumentów koniecznych do oceny ich sytuacji materialnej. Złożyli jedynie aktualny formularz wniosku sporządzony 29 lipca 2013 r. oraz dokument o zwrotnym przeniesieniu prawa własności samochodu na rzecz skarżącej i postulowali o "skonkretyzowanie wytycznych zawartych w wezwaniu". Tym samym nie było możliwe przyznanie skarżącym prawa pomocy we wnioskowanym zakresie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. L. domagając się ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą ogólną postępowania przez sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Sąd wydaje orzeczenie w tej sprawie mając na uwadze okoliczności podane w oświadczeniu strony zawartym we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a. W razie zaś, gdy oświadczenie to jest zdaniem Sądu niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca jest zobowiązany złożyć na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe.

Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez niego wnioskowanym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12 i z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11).

Skarżący zostali wezwani na podstawie art. 255 p.p.s.a. do przedłożenia określonych dokumentów, które miały być uzupełnieniem oświadczenia odnośnie ich stanu majątkowego. Skarżący nie uczynili zadość wezwaniu, zasadnie zatem Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżący, pomimo wezwania, nie przedstawili wyjaśnień i dokumentów, które pozwoliłyby na dokładną analizę ich sytuacji materialnej uznał, że wniosek nie może być uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo ocenił informacje zawarte we wniosku skarżących z dnia 2 lipca 2013 r. i aktualizacji z dnia 29 lipca 2013 r. jako niewystarczające do przyznania prawa pomocy. Podzielić należy też pogląd, że treść wezwania do wykonania zarządzenia z dnia 17 lipca 2013 r. została sformułowana w sposób jednoznaczny, nie wymagający dalszych wytycznych, jak tego domagali się skarżący.

Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wniesiony przez skarżącą środek odwoławczy nie mógł być skuteczny.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 p.p.s.a.