Postanowienie NSA z 23 października 2013 r., I OZ 983/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2082/12 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. P. na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2082/12 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. P. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że w dniu 13 czerwca 2013 r. skarżący skierował do Sądu pismo, do którego dołączył kopię wniosku o przyznanie prawa pomocy – formularza PPF – opatrzonego datą 4 października 2012 r. Przy piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. zwrócono skarżącemu ww. formularz jednocześnie wzywając do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w wyznaczonym terminie nie wykonał powyższego zarządzenia bowiem zamiast podpisać przesłany mu wniosek, zwrócił go do Sądu bez opatrzenia własnoręcznym podpisem.

Pozostawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Przewodniczący powołał się na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Odnosząc się do zarzutów strony stwierdzono, że w aktach sprawy brak jest podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który byłby podpisany własnoręcznie przez skarżącego.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł Z. P., podnosząc że dopełnił wszystkich formalności składając wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponadto wnoszący zażalenie wskazał, że wniesiony w dniu 27 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać potraktowany jako wniosek o ustanowienie adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 243 § 1 P.p.s.a. postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony, jednak to art. 252 P.p.s.a. precyzuje treść oraz formę tego wniosku. Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, który powinien zawierać podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Niepodpisanie wniosku stanowi brak formalny pisma podlegający uzupełnieniu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych urzędowego formularza. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej ww. wezwanie. W sytuacji, gdy – mimo wezwania – skarżący nie przekazał sądowi podpisanego formularza, złożony przez niego wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zarzuty podniesione w zażaleniu o złożeniu wraz ze skargą na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. podpisanego własnoręcznie formularza PPF nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. W aktach brak jest bowiem formularza z dnia 4 października 2012 r. podpisanego własnoręcznie przez Z. P. a dołączone do pism z dnia 13 czerwca 2013 r. oraz 19 lipca 2013 r. formularze PPF są kserokopiami. W świetle powyższego prawidłowo Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Jedynie na marginesie stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, a zatem mógł jedynie analizować prawidłowość zaskarżonego zarządzenia pod kątem zastosowania art. 257 P.p.s.a. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie był władny rozpoznać żądania skarżącego, którym rozszerzył on zakres wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. o przyznanie prawa pomocy. Kwestie ewentualnego ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu mogą być jedynie przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.