Postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., I OZ 985/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Rejonowego dla [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SO/Wr 10/10 o wymierzeniu organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Prokuratorowi Rejonowemu dla [...]grzywnę w wysokości 1000 zł za nieprzekazanie w terminie skargi J. K. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. skarżący wniósł o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Rejonowemu dla [...]za nieprzekazanie jego skargi z dnia 18 maja 2010 r., wniesionej na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek Prokurator podał, iż skarga w niniejszej sprawie została rozpatrzona w ten sposób, że udzielono skarżącemu odpowiedzi w trybie procedury karnej i udostępniono mu do wglądu akta postępowania karnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając wniosek stwierdził, iż w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy spóźnił się z wypełnieniem ciążącego na nim obowiązku.

Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej przez niego na bezczynność tego organu wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć wskazanemu organowi grzywnę w kwocie 1000 zł. Ustalając wysokość grzywny, Sąd miał w szczególności na względzie fakt, że przekroczenie terminu do przesłania skargi nie jest stosunkowo znaczne, jednakże organ nie przesłał skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu do dnia wydania powyższego postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator Rejonowy dla [...], domagając się jego uchylenia i zarzucając Sądowi naruszenie art. 55 P.p.s.a., poprzez niezasadne wymierzenie grzywny w wysokości 1000 zł. W uzasadnieniu zażalenia organ wskazał, iż wniosek J. K. był bezprzedmiotowy, a to z uwagi na trwającą procedurę przed sądem odwoławczym i nieprawomocność sprawy, której dotyczyła skarga na bezczynność. Ponadto podniósł, że skarga wraz z odpowiedzią na nią i aktami zostały złożone w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dnia 14 września 2010 r.

W odpowiedzi na zażalenie J. K. wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniesione przez Prokuratora Rejonowego dla [...]zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Prokuratora Rejonowego dla [...]. Zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Należy dodać, iż przesłanie akt głównych prokuratora do WSA we Wrocławiu przy piśmie z dnia 14 września 2010 r. nie można traktować jako wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 P.p.s.a.. Sąd wojewódzki bowiem nie był kompetentny do wyłączenia z tych akt: skargi, a także pozostałych materiałów dotyczących żądania J. K. udostępnienia informacji publicznej. Słusznie zatem Sąd I instancji poinformował Prokuratora, iż skarga J. K. z dnia 18 maja 2010 r. powinna zostać przesłana Sądowi i nie może ona stanowić integralnej części akt sprawy karnej. Do skargi powinna zostać dołączona odpowiedź na nią oraz akta sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu dla [...]grzywny było zgodne z prawem.

Podnoszona natomiast w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną, jak i w zażaleniu okoliczność, że organ udzielając odpowiedzi na pisma J. K. rozpoznał je w trybie procedury karnej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zwalnia to organu od obowiązku przesłania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.