Postanowienie NSA z 24 października 2018 r., I OZ 989/18

Sąd

Dnia 24 października 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 roku, sygn. akt II SA/Wa 1171/17 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Piotra Borowieckiego

Sprawa

w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie zwolnienia z opłaty za usługi edukacyjne postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Zgierski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2018 r., II SA/Wa 1171/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A. P. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Piotra Borowieckiego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w sprawie nie zachodzi żadna okoliczność wymieniona w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji zarzuty braku bezstronności i dyskryminowania skarżącej ze względu na ubóstwo i niepełnosprawność wskazują na negatywną ocenę postanowień wydanych przez Sąd w dniu 29 maja 2018 r., co nie może stanowić skutecznej podstawy wyłączenia sędziego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. P. wniosła o jego zmianę, ewentualnie uchylenie, zarzucając mu naruszenie art. 19, art. 194, art. 244 i art. 285a p.p.s.a., art. 2, art. 45 i art. 69 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Podniosła, że postanowienie pozbawia ją prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, bowiem jej wniosek dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Odrzucenie zażalenia na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy pozbawia ją prawa do wniesienia środka zaskarżenia i dostępu do bezstronnego sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 18 i art. 19 p.p.s.a. wyłączenie sędziego może nastąpić z mocy ustawy, bądź na żądanie sędziego lub wniosek strony. Wyłączenie sędziego z mocy ustawy następuje na podstawie enumeratywnie wymienionych w art. 18 p.p.s.a. przesłanek. W przypadku wyłączenia sędziego na wniosek sędziego lub strony wyłączenie następuje na podstawie okoliczności, która uzasadniałaby wątpliwości co do bezstronności sędziego.

Wniosek strony o wyłączenie sędziego, zgodnie z art. 20 p.p.s.a., musi uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia sędziego, natomiast sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, zobowiązany jest do złożenia wyjaśnienia (art. 22 § 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki uznał, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziego na podstawie przesłanek wymienionych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Złożone przez sędziego oświadczenie również nie potwierdza istnienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2014 r., I OZ 754/14).

We wniosku skarżąca nie wskazała okoliczności, które podważyłyby złożone przez sędziego Piotra Borowieckiego oświadczenie. Nie można uznać za skuteczną przesłankę wyłączenia wątpliwości strony co do bezstronności sędziego, opartych jedynie na wydaniu przez sędziego innego niż oczekiwane przez stronę rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 2, art. 45 i art. 69 Konstytucji RP oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej również należało uznać za nieusprawiedliwione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.