Postanowienie NSA z 24 października 2013 r., I OZ 992/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Go 205/13 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. R., A.W., G. S.

Sprawa

w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 stycznia 2013 r., [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Go 205/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił wniosek A. T. o wyłączenie sędziów tegoż Sądu w osobach M. R., A. W. i G.S. od orzekania w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 stycznia 2013 r., [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Słubickiego z dnia 25 października 2012 r. nr [...], w której orzeczono o zatrzymaniu A. T. prawo jazdy kat. A, B, B+E, C, C+E.

Na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł postanowieniem o zawieszeniu postępowania z uwagi na oczekującą do rozstrzygnięcia w Trybunale Konstytucyjnym sprawę o sygn. K 23/10 w przedmiocie konstytucyjności art. 5 ust. 3 b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1 poz. 7 ze zm.).

Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r., I OZ 583/13 oddalił zażalenie.

Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. A. T. złożył wniosek o wyłączenie sędziów orzekających w przedmiotowej sprawie, a w sytuacji jeżeli sprawa ponownie trafi do NSA także sędziego NSA Annę Lech. Jednocześnie skarżący w piśmie zawarł wniosek o podjęcia zawieszonego postępowania.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż nie trafił na,,przychylność" sędziego, a ta w obecnych czasach jest najważniejsza. Skarżący zarzucił sędziom, których wyłączenia się domaga "niechęć do potraktowania go po ludzku."

W uzasadnieniu Sąd I instancji przytoczył przepisy art. 18 § 1 i 3 oraz art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." i podniósł, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie pozostają w związku z ustawowymi przyczynami wyłączenia.

Ponadto Sąd wskazał, iż z akt sprawy oraz oświadczeń złożonych przez sędziów, których dotyczy przedmiotowy wniosek wynika, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów orzekających w sprawie (art. 19 p.p.s.a.).

Na wskazane wyżej postanowienie zażalenie wniósł A. T., wnosząc o jego uwzględnienie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 i 3 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.). Okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Warunkiem koniecznym wyłączenia określonego w art. 19 P.p.s.a. jest uprawdopodobnienie, iż pomiędzy sędzią objętym wnioskiem, a stroną skarżącą lub innymi uczestnikami postępowania zachodzą takie stosunki, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. SK 53/04, publ. OTK-A 2005, nr 11, poz. 134).

W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie wskazał, że obiektywne przesłanki wyłączenia sędziów WSA zarówno te zawarte w art. 18 jak i w art. 19 P.p.s.a. nie zaistniały. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wątpliwości w tym zakresie, a i skarżący nie wskazał takich okoliczności, które wątpliwości te mogłyby wzbudzić. Zaś okoliczność, że ww. sędziowie brali udział w wydaniu orzeczenia w przedmiocie zawieszenia postępowania i – zdaniem skarżącego – dopuścili się naruszeń, czym działali na szkodę skarżącego, nie stanowi podstawy ich wyłączenia. Taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Bowiem zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r., sygn. akt III AO 5/97, opubl. OSNP 1997, nr 24, poz. 502; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r., sygn. akt I PZ 9/72, LEX nr 7068).

Wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Należy także podkreślić, że jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 561/13, odwołującego się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71, "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego". Skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności uzasadniających wniosek, co czyni jego zarzuty gołosłownymi.

Uzupełniająco podnieść należy, że w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny może brać pod uwagę jedynie te argumenty, które dotyczą kwestii przesłanek wyłączenia sędziego zawartych w przepisach (art. 18 i art. 19 P.p.s.a.). Natomiast wszelkie motywy przedstawione przez stronę, a dotyczące wadliwości procedowania czy nieuzasadnionego nieuwzględnienia wniosków strony nie mogą w żaden sposób wpłynąć na podważenie stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w zakwestionowanym postanowieniu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.