Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 stycznia 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie E. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 519/10, który sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w rozstrzygnięciu tego Sądu z 15 października 2010 r. w ten sposób, że w miejsce oznaczenia orzeczenia "Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej" wpisano "Postanowienie". Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie, że błędne oznaczenie formy orzeczenia jako "wyroku" zamiast "postanowienia" może podlegać sprostowaniu z urzędu, stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.).
Ponadto podkreślone zostało, że postanowienie z 12 stycznia 2011 r. obejmuje jedynie kontrolę prawidłowości sprostowania i Naczelny Sąd Administracyjny nie może na tym etapie postępowania wypowiadać się w kwestiach merytorycznych, które skarżący podnosił w zażaleniu i kierowanych następnie do sądu pismach.
We wniosku z 17 stycznia 2011 r., uzupełnionym pismem z 7 lutego 2011 r., E. F. zwrócił się z prośbą o rozstrzygnięcie wątpliwości, czy podstawą postanowienia NSA z 12 stycznia 2011 r. "mogło być podane na początku uzasadnienia Sądu stwierdzenie, że zaskarżone przeze mnie dwie decyzje Ministra ON z 2001 r. nr [...] stały się obecnie bezprzedmiotowe, gdyż zostały zmienione decyzją Ministra ON z dn. [...].05.2005 r. nr [...] (...)". W uzasadnieniu wskazano, że powyższe wyjaśnienia są potrzebne do dalszych czynności procesowych (również w sądzie powszechnym), a skarżący może ich żądać na podstawie art. 6 p.p.s.a. Takie wyjaśnienia (w innej sprawie) uprzednio otrzymał "orzeczeniem WSA" z dnia 18.01.2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1897/06. "Tym bardziej, że sprawa w/w decyzji Ministra ON została już prawomocnie osądzona wyrokami WSA z dn.: 17.02.2006, II SA/Wa 1342/05, 3.07.2007 r., II SA/Wa 512/07". W kolejnym piśmie skarżący przekazał "dodatkowy dowód na nieważność zaskarżonych dwu decyzji Ministra ON".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten należy odpowiednio stosować do postanowień (art. 166 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że odwołanie się w stanie faktycznym postanowienia z 12 stycznia 2011 r. do decyzji Ministra Obrony Narodowej, stanowiło wyłącznie przytoczenie fragmentów uzasadnienia zażalenia skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji dotyczące sprostowania. Dlatego też, w uzasadnieniu postanowienia z 12 stycznia 2011 r. wskazano wyraźnie, że "Naczelny Sąd Administracyjny nie może na tym etapie postępowania wypowiadać się w kwestiach merytorycznych, które skarżący podnosił w zażaleniu i kierowanych następnie do sądu pismach".
Z uwagi na fakt, że postanowienie z 12 stycznia 2011 r. obejmuje jedynie kontrolę sprostowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczenia tego sądu z 18 października 2010 r., wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości nie może zostać rozpoznany, nie dotyczy bowiem materii wydanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Cytowany w uzasadnieniu fragment zażalenia skarżącego nie był podstawą postanowienia Naczelnego Sądu, a samo stanowisko sądu o zasadności wydanego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie budzi wątpliwości.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, należało stosownie do art. 158 w związku z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.