Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2018 r. sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 30 października 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący został wezwany zarządzeniem z 9 listopada 2017 r., które zostało mu doręczone 15 listopada 2017 r., do sprecyzowania przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi z 2 stycznia 2018 r. skarżący nie sprecyzował swojego żądania, podnosząc, że jego treść powinna być dla sądu zrozumiała oraz powtórzył część swojego żądania. Ponieważ nie sprecyzował w zakreślonym terminie swojego wniosku z 30 października 2017 r., to zarządzono pozostawienie go bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł K. J., podnosząc, że zostało ono wydane bez podstawy prawnej, bowiem sąd nie wydaje zarządzeń, lecz robi to przewodniczący wydziału.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), "p.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
W pierwszej kolejność stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego sędzia sprawozdawca może poza rozprawą wydawać zarządzenia niezbędne do sprawnego rozpoznania sprawy, o czym stanowi § 37 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 14 sierpnia 2015 r.). Do takich zarządzeń należy zarządzenie sędziego z 9 listopada 2017 r., mimo że w uzasadnieniu sędzia błędnie wskazał, że to sąd wydał zaskarżone zarządzenie. Niemniej zażalenie należy uznać za częściowo zasadne.
W piśmie z 30 października 2017 r. skarżący złożył trzy wnioski: o "zmianę zarządzenia i zarządzenie sporządzenia uzasadnienia z urzędu (...)", o "zmianę zarządzenia w przedmiocie pouczenia o kosztach (...)" oraz o "uzupełnienie orzeczenia o zakres pominięty (...)". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sędzia wezwał skarżącego do sprecyzowania pierwszych dwóch wniosków, bowiem nieczytelna jest w tym zakresie jego intencja. Jednakże odnośnie trzeciego wniosku, tj. o uzupełnienie orzeczenia, żądanie to wydaje się wystarczająco precyzyjne w kontekście doręczenia skarżącemu odpisu zapadłego w sprawie wyroku. Ponieważ z uwagi na to, że trzecie z żądań skarżącego nie wymagało dookreślenia, to możliwe było nadanie temu żądaniu prawidłowego biegu. Tym samym za błędne należało uznać pozostawienie przez sędziego całego pisma z 30 października 2017 r. bez rozpoznania, czym naruszono art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.