Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 878/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie H. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 274/19, odrzucające zażalenie skarżącego.
Pismem z 11 stycznia 2020 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego powyżej orzeczenia NSA.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do wykazania wymogu z art. 175 § 1 lub § 2 w zw. z art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – zwanej dalej: "p.p.s.a."), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia NSA. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2020 r. sygn. akt III SPP/Wa 269/20 utrzymano w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 8 października 2020 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednym z przepisów, który znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest art. 175 § 1 p.p.s.a, który przewiduje przymus adwokacko-radcowski. To oznacza, że skarga ta musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
Jeśli skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia wymogu sporządzenia przez adwokata bądź radcę prawnego, podlega odrzuceniu, o czym przesądza treść art. 285f § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona i osobiście podpisana przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a.
Ponadto wskazać należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzona przez skarżącego, nie spełniła także innych wymogów formalnych. Zgodnie z art. 285a § 3 p.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Skarżący w swojej skardze nie wskazał na naruszenia przepisów norm prawa Unii Europejskiej, co jest niezbędnym wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia NSA.
Dodatkowo skarga nie spełnia wymogu z art. 285e § 1 pkt 6 p.p.s.a., a mianowicie nie zawiera wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Natomiast zgodnie z art. 285h § 1 Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1 p.p.s.a., jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285f § 3 oraz art. 285h § 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.