Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 stycznia 2011 r., I SA/Lu 689/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 6 lipca 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.
Pismem z 26 stycznia 2015 r. A.B. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia. Orzeczenie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr poz. 60 ze zm.; dalej jako: Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 23 ust 1 pkt 38) oraz art. 30b ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51 poz. 307 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2014 r. - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spadkobierca zbywający odpłatnie akcje nabyte w drodze spadku nie może uwzględnić kosztów uzyskania przychodów w postaci wydatków na ich nabycie poniesionych przez spadkodawcę, a co za tym idzie nie mają do niego zastosowania przepisy o sukcesji podatkowej;
- 2) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 97 O.p. w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 202 poz. 1956 ze zm.) - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zwolnienie z podatku akcji nabytych przed 1 stycznia 2004 r. nie ma zastosowania do akcji co prawda nabytych przez spadkodawcę w tym okresie, lecz spadkobranych po tej dacie.
Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze nie zawarto wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem przedmiotowego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku WSA w Lublinie z 28 stycznia 2011 r., I SA/Lu 689/10, nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), a zatem podlega odrzuceniu.
Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z art. 285a § 1 P.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych przypadkach skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (por. art. 285a § 2 P.p.s.a.). Podkreślić należy, że skarga nie jest odrębnym środkiem zaskarżania orzeczenia.
Jest to instytucja nadzwyczajna, mająca umożliwić realizację uprawnień wynikających z art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Celem wniesienia skargi nie jest zatem wzruszenie kwestionowanego orzeczenia, lecz uzyskanie prejudykatu w sprawie o odszkodowanie w ramach postępowania przed sądem powszechnym (zob. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2011 r., II FNP 2/11). Powyższego zdaje się nie zauważać pełnomocnik Skarżącej, który argumentuje, że "złożenie tej skargi stanowi jedyną możliwość wzruszenia Wyroku" (str. 2 skargi).
Omawiana skarga powinna spełniać wymogi właściwe dla każdego pisma w postępowaniu, przy czym oprócz odpisów pisma dla stron do skargi dołącza się dwa odpisy przeznaczone do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim jednak skarga powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 285e § 1 P.p.s.a., tj. zawierać:
- 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części;
- 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie;
- 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne;
- 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy;
- 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 285a § 2 - że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi;
- 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zgodnie z art. 285h § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, która nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 P.p.s.a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga powyższych wymagań nie spełnia. W skardze nie zawarto bowiem wyraźnie sformułowanego wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem przedmiotowego wyroku. Ponadto Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia szkody. Strona w żaden sposób nie przekonała Sądu o tym, że na skutek wydania orzeczenia poniosła czy też poniesie szkodę w skonkretyzowanej wysokości. Strona podała jedynie, że poniosła "szkodę w postaci niezwróconej nadpłaty podatku", jednakże nie wskazała na moment powstania szkody, ani jej określoną wartość.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285e § 1 pkt 4 i 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonej opłaty stałej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 285l P.p.s.a.