Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 lutego 2016 r., pełnomocnik skarżącej A. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1170/11.
Z uzasadnienia powyższego wniosku wynika, że skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 3 kwietnia 2015 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1170/11. Wraz ze złożoną skargą, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Pomimo ustanowienia w sprawie, jako pełnomocnika, radcy prawnego, do dnia 29 stycznia 2016 r. skarżąca nie miała żadnych informacji na jakim etapie znajduje się jej sprawa. Dopiero kiedy małżonek skarżącej udał się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu wykonania fotokopii akt, dowiedział się, że obie sprawy są prawomocnie zakończone albowiem nie zostały prawidłowo opłacone.
W ocenie skarżącej nieuzupełnienie braków formalnych złożonych skarg, nie jest jej winą. Skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków procesowych, które powstały w wyniku zaniedbań ze strony pełnomocnika. Ustanawiając profesjonalnego pełnomocnika skarżąca powierzyła mu zarząd swoimi interesami związanymi z prowadzeniem przedmiotowych spraw. Wszelka korespondencja z sądu była kierowana na adres pełnomocnika, który nie poinformował skarżącej o konieczności uzupełnienia braków formalnych złożonych pism.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin.
Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa nie jest możliwe przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. także postanowienia NSA: z 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z 9 września 2014 r., I GZ 499/14 oraz z 2 października 2014 r., II OZ 1011/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, czyli również winę pełnomocnika W przypadku, gdy strona działała przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, miernik staranności powinien uwzględniać zawodowy charakter czynności wykonywanej przez takiego pełnomocnika. Oznacza to, że pełnomocnik, kierując się doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych, powinien przedsięwziąć wszelkie działania, aby skarga została opłacona we właściwym terminie. (por. także wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., l SA/Gd 1676/99 oraz postanowienia NSA: z 26 maja 2014 r., II FZ 679/14, z 11 czerwca 2014 r., I FZ 149/14 oraz z 14 lipca 2014 r., II FZ 1064/14).
Z wniosku skarżącej wynika, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu nastąpiło na skutek zaniedbania ze strony jej profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższych rozważań brak należytej dbałości pełnomocnika skarżącej o to, aby we właściwym terminie uiścić wpis sądowy od złożonej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1170/11, świadczy o zawinieniu w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Oznacza to, że w tym przypadku nie została spełniona przesłanka braku winy warunkująca, zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu przez sąd.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej.