Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 991/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. (dalej: "skarżący") na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 1006/16, w którym wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 22 września 2016 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia.
Pismem z dnia 17 maja 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący wniósł skargę o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FZ 991/16.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843 ze zm.), skargę tę wnosi się w toku postępowania w sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga na przewlekłość postępowania przed sądem administracyjnym wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r., I OPP 40/09; z dnia 17 grudnia 2010 r., I OPP 66/10; z dnia 15 marca 2011 r., II FPP 2/11). Celem skargi nie jest bowiem stwierdzenie faktu przewlekłości tylko zapobieżenie i usunięcie skutków opieszałości sądów w rozpoznawaniu sprawy.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania zażaleniowego po jego prawomocnym zakończeniu. Należy bowiem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny wydał prawomocne postanowienie o oddaleniu zażalenia skarżącego w dniu 20 lutego 2017 r. Natomiast od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługują środki odwoławcze. Zatem postępowanie zażaleniowe w dacie wniesienia skargi o przewlekłość postępowania nie było w toku, a co za tym idzie skarga o stwierdzenie przewlekłości złożona po prawomocnym zakończeniu postępowania, którego dotyczy jest niedopuszczalna. W tej sytuacji niespełnienie wymogu określonego w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne rozpoznanie skargi.
Należy nadmienić, że kolejne wnioski składane przez skarżącego - o wykładnię postanowienia czy uzupełnienie postanowienia, nie wpływają na prawomocność postanowienia z dnia 20 lutego 2017 r. i zakończenie postępowania zażaleniowego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.