Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II FZ 108/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. (dalej: "skarżący") na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I SAB/Lu 24/16, w którym wezwano go do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie z jego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie przesłania skargi na bezczynność organu.
Pismem z dnia 17 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II FZ 108/17.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843 ze zm., dalej w skrócie "ustawa o skardze na przewlekłość postępowania"), skargę tę wnosi się w toku postępowania w sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga na przewlekłość postępowania przed sądem administracyjnym wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA: z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OPP 40/09; z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OPP 66/10; z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II FPP 2/11, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Celem skargi nie jest bowiem stwierdzenie faktu przewlekłości, tylko zapobieżenie i usunięcie skutków opieszałości sądów w rozpoznawaniu sprawy.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania zażaleniowego po jego prawomocnym zakończeniu. Należy bowiem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny wydał prawomocne postanowienie o oddaleniu zażalenia skarżącego w dniu 10 marca 2017 r. Natomiast od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługują środki odwoławcze. Zatem postępowanie zażaleniowe w dacie wniesienia skargi o przewlekłość postępowania nie było w toku, a co za tym idzie skarga o stwierdzenie przewlekłości złożona po prawomocnym zakończeniu postępowania, którego dotyczy jest niedopuszczalna. W tej sytuacji niespełnienie wymogu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne rozpoznanie skargi.
Należy nadmienić, że wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia nie wpływa na prawomocność postanowienia z dnia 10 marca 2017 r. i zakończenie postępowania zażaleniowego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.