Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FPP 5/18 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie M.S. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II FPP 5/18, którym odrzucono zażalenie Skarżącego na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FPP 5/18, którym odrzucono skargę Skarżącego na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 1006/16.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2018 r. Skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II FPP 5/18.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz.
- 75) - powoływanej dalej jako "ustawa o skardze na przewlekłość postępowania", skargę tę wnosi się w toku postępowania w sprawie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga na przewlekłość postępowania przed sądem administracyjnym wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt I OPP 40/09; z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OPP 66/10; z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II FPP 2/11). Celem skargi nie jest bowiem stwierdzenie faktu przewlekłości tylko zapobieżenie i usunięcie skutków opieszałości sądów w rozpoznawaniu sprawy.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania zażaleniowego po jego prawomocnym zakończeniu. Należy bowiem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny wydał prawomocne postanowienie o odrzuceniu zażalenia Skarżącego w dniu 13 sierpnia 2018 r. Natomiast od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługują środki odwoławcze. Zatem postępowanie zażaleniowe w dacie wniesienia skargi na przewlekłość postępowania nie było w toku, a co za tym idzie skarga o stwierdzenie przewlekłości złożona po prawomocnym zakończeniu postępowania, którego dotyczy jest niedopuszczalna. W tej sytuacji niespełnienie wymogu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne rozpoznanie skargi.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) oraz w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.