Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1081/06, I. D. wniosła skargę "na opieszałość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie przekazania skargi z dnia 9 stycznia 2007 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego".
2. W związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Drugiego Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., Sąd wezwał pismem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt II FPP 4/07, skarżącą do uiszczenia opłaty w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w zw, z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wezwanie to zostało skarżącej doręczone w dniu 10 marca 2007 r. (karta 132 akt sprawy).
3. W dniu 13 marca 2007 r. skarżąca wniosła pismo zatytułowane "Zażalenie" na wezwanie sądu do uiszczenia opłaty od złożonych skarg na przewlekłość postępowania w przedmiocie odmowy zwolnienia z kosztów sądowych oraz w przedmiocie przewlekłości przekazania skargi do sądu drugiej instancji. W związku z tym skarżąca wniosła o zwolnienie jest z konieczności uiszczania w/w opłat.
W uzasadnieniu podniesiono, że skarga o przewlekłość postępowania dotyczy kosztów sądowych. Dlatego też skoro zażalenie na postanowienie dotyczące kosztów sądowych jest wolne od opłat to również skarga na przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych oraz skarga na przewlekłość w przekazaniu w/w skargi do sądu drugiej instancji podlegają zwolnieniu od opłat.
Naczelny Sąd Administracyjny ważył co następuje:
- 4. Od 1 stycznia 2004 r. tj. od momentu wejścia w życie nowej ustawy procesowej z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) rozstrzygnięcia sądu administracyjnego drugiej instancji są ostateczne i prawomocne (por. art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie przysługują bowiem od nich żadne środki odwoławcze. Ani w będącej podstawą niniejszego rozstrzygnięcia ustawie sądowoadministracyjnej, ani w żadnym innym przepisie obecnie powszechnie obowiązującego prawa, nie przewidziano możliwości zaskarżania orzeczeń i zarządzeń NSA, są one bowiem prawomocne z chwila ich wydania.
Zażalenie skarżącej należało zatem, jako niedopuszczalne, odrzucić w oparciu o art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a.