Uzasadnienie
W piśmie z 7 grudnia 2017 r. zatytułowanym jako "skarga", M. J. - nazywana dalej "Skarżącą", domaga się stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że pozostaje on w bezczynności w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz nie rozpoznaniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z 9 maja 2017 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II FZ 224/17.
Pismem z 2 stycznia 2018 r. Skarżąca uzupełniła skargę na bezczynność, wskazują, że domaga się stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 grudnia 2017 r. (I SA/Kr 14/17). W sprawie tej, zdaniem Skarżącej, zachodzi nieważność postępowania, ponieważ wydziałem właściwym do rozpoznania wniosku strony o przyznania prawa pomocy powinien być Wydział II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W obu pismach strona podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, a rozstrzygnięcia sądów uniemożliwiają jej skorzystania z prawa do sądu, a obciążenie jej kosztami sądowymi oznacza pozbawienie jest środków do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podstawą prawną skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2016 r., poz. 1259 ze zm.). Przewiduje on, że strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Rzecz w tym, że zgodnie z notką służbową 29 grudnia 2017 r. (k. 224 akt sprawy) Skarżąca nie złożyła skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł jej rozpoznać, a tym bardziej popaść w zwłokę lub bezczynność.
Odnosząc się do pozostałej argumentacji Skarżącej należy wyjaśnił, że postanowieniem z 13 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 763/15) umorzył postępowanie w sprawie przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, ponieważ prawo to zostało jej wcześniej przyznane przez referendarza sądowego postanowieniem z 3 listopada 2016 r. (sygn. akt I SO/Kr 23/16) i ponowne składanie wniosku w celu jego uzyskania było bezprzedmiotowe.
Natomiast postanowieniem z 9 maja 2017 r. wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FZ 224/17 - którego miała dotyczyć skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem - oddalono zażalenie Skarżącej. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrzył pozytywnie pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy, rozpoznawanie kolejnego wniosku było zbędne, a co za tym idzie postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć.
Tym samym, skoro stronie prawo to już przysługuje - i co trzeba podkreślić, jest nim wciąż objęta - ponowne rozpoznanie takiego wniosku nie mogło zmienić jej sytuacji. Wbrew temu co twierdzi Skarżąca, żadne z tym postanowień nie narusza praw strony i nie zmusza jej do wnoszenia opłat sądowych, które miałyby uszczuplić jej znikome zasoby finansowe i w ten sposób pozbawić środków do życia. Wręcz przeciwnie, potwierdzają, że Skarżąca wciąż objęta jest prawem pomocy, co oznacza, że zwolniona jest od kosztów sądowych i może korzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego dla niej z urzędu.
Odnosząc się końcowo do twierdzeń strony przedstawionym w piśmie z 2 stycznia 2018 r., należy zwrócić uwagę, że wymienione w nim postanowienie potwierdza prawo Skarżącej do zwolnienia od kosztów sądowych i możliwości skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Przede wszystkim jednak, badanie tego postanowienia wykraczałoby poza ramy postępowania wytyczone przez skargę na bezczynność Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Kierując się art. 12 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.