Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1009/14

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z 4 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1273/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w K. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 10 czerwca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika M. Urzędu Skarbowego w K. 8 kwietnia 2013 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut dotyczący braku wymagalności egzekwowanego obowiązku.

2. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji wynika, że Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego tj. Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o., na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr [...] z tytułu należności w podatku od towarów i usług za grudzień 2006, styczeń, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2007r. Zawiadomieniami z 11 grudnia 2012r. dokonano zajęcia rachunków bankowych spółki. W związku z nieudaną próbą doręczenia ww. odpisów wykonawczych w siedzibie spółki przez pracowników urzędu, odpisy te zostały nadane w placówce pocztowej w dniu 12 grudnia 2012r. W wyniku dokonania powyższych zajęć, organ egzekucyjny uzyskał kwoty, które w całości zaspokoiły dochodzone należności. Pismem z 14 grudnia 2012r. zobowiązana spółka złożyła "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego" powołując w ich treści nr tytułów wykonawczych [...] z 11 grudnia 2012r., w oparciu o art. 33 pkt 2 w zw. z art. 59§1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej-u.p.e.a.), tj. brak wymagalności obowiązku, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Ponadto na podstawie art. 35§1 u.p.e.a. wniosła o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, a w oparciu o art. 60§1 u.p.e.a. o uchylenie (uznanie za niebyłą) czynności egzekucyjnej dokonanej na podstawie ww. tytułów wykonawczych, tj. zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że do dnia złożenia przedmiotowych zarzutów spółce nie doręczono ww. tytułów wykonawczych. Spółka wyjaśniła, że jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za przedmiotowe miesiące wynikają z decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Na zmieniony z dniem 7 listopada 2012 r. adres działalności spółki nie zostało doręczone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązków spółki, które nie są wymagalne.

Prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w dniu 17 grudnia 2012r. Następnie Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. zawiadomieniami z 19 grudnia 2012r. nr [...] uchylił powyższe czynności zajęcia rachunków bankowych.

1. 3. Postanowieniem z 24 grudnia 2012r. Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów uznając, że wniesienie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne przed doręczeniem ww. tytułów wykonawczych zobowiązanej spółce, jest przedwczesne.
2. 4. Na powyższe postanowienie spółka złożyła zażalenie, w którym stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wydania przez Naczelnika M. Urzędu Skarbowego w K. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych przez spółkę zarzutów. Wobec braku skutecznego doręczenia ww. tytułów wykonawczych zobowiązanej spółce, organ egzekucyjny ponownie w dniu 26 lutego 2013r. skierował przedmiotowe tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych do zobowiązanej spółki.
3. 5. Postanowieniem z 22 marca 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
4. 6. Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z 8 kwietnia 2013r. nr [...] uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący braku wymagalności egzekwowanego obowiązku oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów.
5. 7. Na powyższe postanowienie spółka złożyła zażalenie, w którym wskazała, że wnioskiem z 14 grudnia 2012r, przedstawiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powołując się na art. 33 pkt 2 u. p. e. a. uznając, że w sprawie zachodzi brak wymagalności obowiązku. Ponadto, spółka wniosła pismo procesowe, w którym podniosła dodatkowo zarzuty nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia obowiązku w oparciu o art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Ponieważ postanowienie w sprawie zarzutów z 8 kwietnia 2013r. znak [...] rozminęło się z ww. pismem procesowym, organ egzekucyjny pismem z 25 kwiecień 2013 r. wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień, co do treści wniesionego żądania. W odpowiedzi, spółka wyjaśniła, że ww. pismo procesowe należy traktować m.in. jako uzupełnienie argumentacji, którą należy wziąć pod uwagę, podczas rozstrzygania zażalenia z 11 kwietnia 2013 r.
6. 8. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie ocenił je jako prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku stwierdzono, że kwestie dotyczące zasadności nadania nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 26 marca 2012r., rygoru natychmiastowej wykonalności, wykraczają poza ramy niniejszego postępowania zażaleniowego, którego zasadniczym celem jest zbadanie prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie zgłoszonych zarzutów, na prowadzone przez tenże organ postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie procesowym z 9 kwietnia 2013r., dotyczących nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia egzekwowanego obowiązku, wyjaśniono, że złożenie zarzutu ograniczone jest terminem, co oznacza, że zobowiązany nie może po jego upływie uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy.
7. 9. Spółka wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie:

1/ art. 33 pkt 2, art. 59§1 pkt 2 oraz, art. 60§1 u.p.e.a. oraz art. 150 O.p., a to poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia uznającego za niezasadny zarzut dotyczący braku wymagalności egzekwowanego obowiązku oraz uznanie, że w sprawie nie wystąpił brak wymagalności egzekwowanego obowiązku;

2/ art. 8 i art. 11 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071, ze zm. dalej- K.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie motywów rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie;

3/ art. 7 i art. 12 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu nieistnienia obowiązku w wyniku przedawnienia się zobowiązania podatkowego.

1. 10. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
2. 11. WSA w uzasadnieniu zaznaczył, że z 29 § 1 u.p.e.a. wynika, iż organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności ("zasadności") decyzji wymiarowej, ani też "wymagalności" zobowiązania podatkowego w niej określonego. Przez "wymagalność" decyzji rozumieć należy możliwość jej wykonania, tj. egzekwowania. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. zarówno z kwestią, prawidłowego doręczenia decyzji wymiarowej, jak i postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej (wyjątek od zasady) uzależnione zostało od wydania na podstawie art. 239b O.p. postanowienia o nadaniu takiej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Tak więc w tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, co z kolei stanowi podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie czy zobowiązanie w kwocie określonej taką decyzją stało się wymagalne, czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a. Twierdzenie o nieprawidłowym doręczeniu postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności może być zatem weryfikowane przez właściwy organ podatkowy w ramach postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie wydane w trybie art. 239b Ordynacji podatkowej, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się do kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia, WSA stwierdził, że aby doszło do przerwania biegu przedawnienia, na podstawie art. 70§4 Ordynacji podatkowej, niewystarczające jest samo zastosowanie środka egzekucyjnego. Konieczne jest aby zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym dłużnika nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia. Pogląd ten jest – jak wskazał - tożsamy ze stanowiskiem jakie NSA zawarł w uchwale z 3 czerwca 2013r. sygn. akt I FPS 6/12, która ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. WSA zwrócił uwagę, że w sprawie bezsporną okolicznością jest fakt, że skarżąca została powiadomiona o zajęciu wierzytelności po dniu 31 grudnia 2012r. to jest po upływie 5 – letniego terminu przedawnienia. Jak wynika bowiem z pisma M. Urzędu Skarbowego w K. z 26 lutego 2013r. odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych stanowiących wierzytelności z rachunków bankowych nieprawidłowo doręczono do rąk A. F. w dniu 27 grudnia 2012r. Osoba ta nie była uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej Spółki. Z uwagi na bezprawne podjęcie przez pracownika Poczty Polskiej korespondencji kierowanej do skarżącej i doręczenie do rąk osoby nieuprawnionej, spółka nie otrzymała odpisów tytułów wykonawczych co skutkowało koniecznością ponownego ich wyekspediowania, co miało miejsce 26 lutego 2013r. zatem już po upływie terminu przedawnienia. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości w sprawie. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca spółka o zastosowaniu środka egzekucyjnego została powiadomiona po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Zobowiązanie to przedawniło się z upływem 31 grudnia 2012r., natomiast powiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone skarżącej w dniu 12 marca 2013r. Słusznie zatem ona twierdzi, że zobowiązanie to, z powodu jego przedawnienia, nie mogło być egzekwowane.
3. 12. W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku, Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd postanowień obu instancji, chociaż rozstrzygnięcia organów nie były dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd i przy braku naruszeń przez organy przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 29 § 1 i art. 33 pkt u.p.e.a. i nie oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
2. 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez wskazanie i przyjęcie, że organ egzekucyjny winien badać okoliczności wpływające na wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym w tym, w szczególności kwestie przedawnienia dochodzonego obowiązku;
3. 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędna ocenę postępowania dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że organ egzekucyjny niezasadnie oddalił zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne;
4. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt. 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że organ egzekucyjny nie jest związany treścią zarzutów wniesionych w terminie przez zobowiązanego i że po upływie terminu do wniesienia zarzutów można uzupełnić zarzuty zgłoszone w terminie powołując ich nowe podstawy w tym w szczególności zarzut przedawnienia obowiązku;
5. 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędna ocenę ustaleń faktycznych polegającą na przyjęciu, że organy egzekucyjne winny badać wymagalność zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym (przedawnienie) oraz/lub, że zarzut przedawnienia obowiązku wniesiony po terminie należało rozpatrzyć, a także z uwagi na niejasność wskazówek co do dalszego postępowania, jak również brak wskazania przepisów których naruszenia dopuściły się organy podatkowe;
6. 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 2 i art. 33 pkt. 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, mimo że brak jest obowiązku i możliwości badania przez organy egzekucyjne wymagalności obowiązku i zarzut przedawnienia został wniesiony po terminie, że należało go uwzględnić, z uwagi na przedawnienie obowiązku. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, że wątpliwości budzi brak konsekwencji w ustaleniach Sądu związanych z interpretacją przepisów art. 29 oraz 33 pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uzasadnienie wyroku jest wewnętrznie sprzeczne. W pierwszej części wskazuje bowiem, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie można badać okoliczności wpływających na wymagalność obowiązku. Zabrania tego art. 29 § 1 u.p.e.a. W dalszej części uzasadnienia Sąd sam zaś przystępuje do oceny wymagalności obowiązku i uchyla postanowienia organów administracyjnych. Taki brak konsekwencji w postępowaniu Sądu może prowadzić w ocenie autora skargi kasacyjnej do działań organów egzekucyjnych wykraczających poza ich uprawnienia np. badania wymagalności obowiązku w sytuacji gdy zabrania tego art. 29 § 1 u.p.e.a. Organ podatkowy zwrócił uwagę, że zarzut przedawnienia nie był przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu ani przez organ I instancji, ani przez organ II instancji, a strona podniosła ten zarzut dopiero w piśmie procesowym z 09.04.2013 r. Wskazał na poglądy prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych uznające, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. W związku z czym zarzuty strony zawarte w piśmie z 9 kwietnia 2013 r. nie mogły zostać uwzględnione w tym postępowaniu. Bezsporne jest bowiem, że zarzuty zgłoszone przez zobowiązaną spółkę (pismem z dnia 14.12.2012 r.) w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych dotyczyły wyłącznie kwestii braku wymagalności obowiązku, związanego z kwestionowaniem doręczenia postanowienia o rygorze wykonalności decyzji.

W tym kontekście za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie zawarł pogłębionej oceny stanowiska organów podatkowych, jak również w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. Zarzucono, że stanowisko Sądu jest ogólne, podobnie jak w zakresie wskazań co do dalszego postępowania. Sąd nie wskazał ponadto, naruszenia jakich przepisów dopuściły się organy podatkowe.

13. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. sp. z o.o. uznając podniesione zarzutu za nieuzasadnione, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew twierdzeniu organu, zarzuty przedawnienia i nieistnienia obowiązku zostały podniesione przez skarżącą spółkę już w piśmie z 18 marca 2013 r. zatytułowanym "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego", a nie w piśmie 9 kwietnia 2013 r. Ponadto przenosząc wnioski z uchwały NSA z 3 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 6/12 na stan faktyczny sprawy należy uznać – zdaniem skarżącej spółki - że działania organu egzekucyjnego (tj. dokonanie czynności egzekucyjnych, powiadomienie podatnika o zajęciu środków) w bezpośredni sposób wpływają na wystąpienie, bądź nie, przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Tym samym, organ egzekucyjny, na podstawie art. 33 pkt 1 i 34 § 1 u.p.e.a., w postępowaniu zarzutowym powinien był zbadać, zasięgając stanowiska organu podatkowego, czy doszło do przedawnienia egzekwowanego obowiązku, zwłaszcza że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 14.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlegała oddaleniu.

1. 14.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skarg kasacyjnych.

1. 14.3. Podniesione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, odnoszą się do rozstrzygnięcia podstawowego zagadnienia, czy po upływie terminu do wniesienia zarzutów można je uzupełnić o nowe podstawy w tym w szczególności zarzut przedawnienia obowiązku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zarzut przedawnienia nie był przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu ani przez organ I instancji, ani przez organ II instancji. Co prawda strona podniosła ten zarzut - ale dopiero w piśmie procesowym z dnia 09.04.2013r. W skardze powołano się na pogląd prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych uznające w związku z tym, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy.

Rozpoznając ten zarzut, stawiany wydanemu przez Sąd pierwszej instancji wyrokowi, w pierwszej kolejności należy zbadać, kiedy doręczony został skarżącemu tytuł wykonawczy. Wykazanie dokonania czynności po terminie, może nastąpić po uprzednim dokładnym wskazaniu terminu do jej dokonania. We wniesionej skardze kasacyjnej, zarzucając uchybienie terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia, nie wskazano jednocześnie kiedy termin do jego wniesienia upłynął. Przypomnieć należy, że zgodnie z art.27§1pkt.9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera, pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wnoszący skargę kasacyjna nie wskazał natomiast, kiedy został skarżącemu doręczony tytuł wykonawczy.

Przypomnieć należy, że organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 grudnia 2012r, odmawiającego wszczęcia postępowania co do wniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 14 grudnia 2012 zarzutów wskazał, że termin do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozpoczyna swój bieg dopiero od momentu doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i wynosi 7 dni od doręczenia odpisów tytułu wykonawczego. O możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia jakim jest zarzut, zobowiązany dowiaduje się z treści tytułu wykonawczego.

Dalej organ I instancji stwierdził, że z pisma skarżącej z 14 grudnia 2012r. wynika brak doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, dlatego uznał, że wniesienie zarzutów było przedwczesne i na podstawie art.61a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego rozpoznania wniesionych zarzutów (k.68-69 akt administracyjnych).

Postawienie to zostało przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia 22 marca 2013r. uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że "Strona przed doręczeniem jej odpisów tytułów wykonawczych - pismem z dnia 14 grudnia 2012r. wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Należy domniemywać, iż powzięła ona informację o wszczęciu wobec niej egzekucji w wyniku dokonanych zajęć. Skoro egzekucja została wszczęta, to wniosek organu

I instancji, że złożenie zarzutów było przedwczesne, należy uznać za błędny." Jednocześnie w tym samym orzeczeniu stwierdzono, że wobec braku skutecznego doręczenia tytułów wykonawczych, ponownie 26 lutego 2013r. skierowano przedmiotowe tytułu wykonawcze wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunków bankowych do zobowiązanej spółki (k.121-122 akt adm.). Skarżąca po otrzymaniu tytułów wykonawczych 12 marca 2012 wniosła pismo procesowe z dnia 18 marca 2013r. nazwane zarzutami, w którym podniosła na podstawie art.33 pkt.1 u.p.e.a. zarzut przedawnienia, wskazując, że zobowiązanie przedawniło się z dniem 31 grudnia 2012r. Organ I instancji rozpoznając zarzuty postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2013r oraz organ odwoławczy postanowieniem z dnia 8 czerwca 2013r. nie ustosunkowali się do zarzutu przedawnienia, chociaż zostały złożone w terminie liczonym od doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Powyższe wskazuje, że akcentowany wielokrotnie we wniesionej skardze kasacyjnej upływ terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia nie jest zasadny.

Podniesiony brak w uzasadnieniu Sądu I instancji pogłębionej oceny stanowiska organów podatkowych, nie można uwzględnić w sytuacji nie ustosunkowania się merytorycznie przez nie do zarzutu przedawnienia. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano poglądu Sądu I instancji, co do stwierdzonego przez WSA przedawnienia, zatem jest on wiążący i nie można przyjąć, że ma charakter "ogólny".

14.4. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez WSA art. 29 § 1 § i 2, art. 33 pkt 2 u.p.e.a. oraz art.134, art.141§4 i art.145§1 pkt.1 lit.c) p.p.s.a okazały się niezasadne na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).