Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1011/06

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę Dariusza D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 stycznia 2005 r. w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłych.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w umowie z dnia 3 października 2000 r. strony określiły wartość sprzedawanej zabudowanej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. na kwotę 100.000 zł, która to kwota nie odpowiadała wartości rynkowej. Ustalona z uwzględnieniem opinii biegłych wartość nieruchomości wynosi ponad 2.600.000 zł. Wobec tego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ koszty opinii biegłych ponoszą solidarnie strony czynności cywilnoprawnej, bowiem ustalona w toku postępowania w drodze opinii biegłych wartość nieruchomości przekroczyła wartość podaną przez strony umowy o ponad 33 procent.

W skardze kasacyjnej Dariusz D. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił wyrokowi:

1. 1. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122-125, art. 139 par. 3 Ordynacji podatkowej, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na takie naruszenie i zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji,
2. 2. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 180, art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i jednocześnie przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny posiadanych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której bezpodstawnie przyjęto, iż wartość rynkowa przedmiotu sprzedaży wynosiła 2.618.700 zł, w sytuacji gdy znajdująca się w aktach sprawy wadliwa opinia Przedsiębiorstwa Projektowania, Badań i Normowania PROJNORM:
3. a. nie zawiera wyceny przedmiotu sprzedaży, którym była nieruchomość, a nie - jak to wynika z wyceny PROJNORM - przedsiębiorstwo w postaci stacji paliw;
4. b. przyjęte do porównania transakcje dotyczyły obiektów nieadekwatnych do obiektu wycenianego, tj. o znacznie wyższym standardzie niż stacja wyceniana i nieadekwatnej lokalizacji;
5. 3. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej w brzmieniu obowiązującym w dacie transakcji poprzez błędną jego wykładnię polegającą na niedopuszczalnej - zdaniem skarżącego - rozszerzającej wykładni określenia "w danej miejscowości" jako określenia "na zbliżonym terenie";
6. 4. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 2 i 3 ustawy o opłacie skarbowej w brzmieniu obowiązującym w dacie transakcji, poprzez błędne określenie wartości rynkowej nieruchomości oraz pominięcie w tym zakresie dwóch spośród trzech sporządzonych w sprawie opinii biegłych i przyjęcie za podstawę orzeczenia opinii, w której w sposób wadliwy dokonano wyceny, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na takie naruszenie i zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji.
7. 5. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 1 pkt c ustawy o opłacie skarbowej poprzez brak ustalenia rzeczywistej wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na takie naruszenie i zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Podstawę materialnoprawną zarówno postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, jak też zaskarżonego wyroku stanowi art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej, co niewątpliwie umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej. W art. 10 ust. 3 zd. 3 cyt. ustawy normodawca postanowił, że jeżeli wartość przedmiotu sprzedaży ustalona z uwzględnieniem biegłych przekroczy o 33 procent wartość podaną przez strony, koszt opinii biegłych ponoszą solidarnie strony czynności cywilnoprawnej. Oznacza to, że w postępowaniu w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłych, organy podatkowe nie dokonują oceny merytorycznej opracowanej przez biegłych wyceny przedmiotu sprzedaży, a jedynie ustalają czy wartość przedmiotu transakcji przekroczyła o 33 procent wartość podaną przez Stronę. Ocena merytoryczna wyceny przedmiotu transakcji dokonywana jest w postępowaniu w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie dotyczą rozpatrywanego wyroku, gdyż w rzeczywistości autor skargi kasacyjnej udowadnia, iż w sprawie nie doszło do ustalenia rynkowej ceny przedmiotu sprzedaży i polemizuje z dokonaną przez biegłych wyceną stacji paliw, gdy faktycznie wycena powyższa stanowiła podstawę decyzji wymiarowej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.