Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. W. S.A. w K. (zw. dalej K.) na bezczynność Wójta Gminy G. (zw. dalej: Wójt).
W uzasadnieniu WSA podał, że K. za pośrednictwem W. złożyła skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie załatwienia dwóch wniosków R. S. W. s.a. K. W. K. "M." (w skrócie: KWK "M.") z dnia 31 stycznia 2003 r. o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2000-2002.
W skardze K. podała, że w ramach postępowania zainicjowanego w.w. wnioskami W. kilkakrotnie wydawał decyzje odmawiające stwierdzenia nadpłaty, które były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Ostatnia taka decyzja W. wydana została dnia 27 października 2004 r. Odwołanie od niej wniosła KWK "M.". W trakcie rozpoznawania odwołania przez organ doszło do połączenia K. z R. S. W. S.A. i K. stała się stroną w postępowaniu podatkowym.
Decyzją z dnia 4 lutego 2005 r. organ odwoławczy uchylił decyzję W. z dnia 27 października 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej Instancji.
Z uwagi na niepodjęcie przez W. postępowania, K. pismem z dnia 28 czerwca 2005 r. wystąpiła do SKO w K. z ponagleniem na niezałatwienie sprawy, które organ wyższego stopnia uznał za uzasadnione i postanowieniem z dnia 30 września 2005 r. wyznaczył organowi pierwszej instancji dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 października 2005 r. W zakreślonym terminie W. wydał postanowienie z dnia 31 października 2005 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie. Na skutek wniesionego przez stronę zażalenia SKO w K. uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2006 r. organ pierwszej instancji wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2006 r. K. wezwała W. do usunięcia naruszenia prawa, jakie nastąpiło na skutek niezałatwienia sprawy dotyczącej stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006 r. organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie.
W odpowiedzi na skargę W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
WSA stwierdził rozpoznając skargę, że aby Sąd mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność konieczne jest uprzednie zbadanie czy strona wniosła tę skargę z zachowaniem trybu przewidzianego w przepisach. W rozpoznawanej sprawie kontrola ta wykazała, że K. nie dopełniła wszystkich czynności, które pozwalałyby uznać skargę za dopuszczalną. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższej instancji. Tymczasem w sprawie K. bezpośrednio przed wniesieniem skargi na bezczynność W. wystąpiła do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: ppsa). Nie dochowała zatem trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; w skrócie: Op).
Nie można bowiem uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi taki środek zwalczania bezczynności organu jak ponaglenie z art. 141 Op. Świadczy o tym fakt, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa kieruje się do organu właściwego w sprawie, natomiast ponaglenie do organu wyższego stopnia.
WSA podkreślił, że K. wystąpiła w czerwcu 2005 r. z ponagleniem do SKO, które zostało uznane za uzasadnione, ale nie wniosła wówczas skargi do Sądu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik K. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a gdyby Sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie wnoszono o przekazanie skargi innemu sądowi. Zwrócono się również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 52 § 1, art. 53, art. 58 § 1 pkt 6 ppsa oraz art. 141 Op.
W rozpoznawanej sprawie K. przed wniesieniem skargi na bezczynność wystąpiła do W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Sąd przyznał, że K. wystąpiła w czerwcu 2005 r. z ponagleniem do SKO, które zostało uznane za uzasadnione. Trudno jednak podzielić pogląd, że w analizowanej sprawie utrata prawa do złożenia skargi na bezczynność nastąpiła ze względu na okoliczność, że K. składając w czerwcu 2005 r. ponaglenie "nie wniosła skargi". Przepis art. 53 ppsa nie zakreśla terminów dla wszystkich rozpoznawanych przez WSA spraw. Wśród nich nie ma skargi na bezczynność. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem WSA, że K. miała możliwość wniesienia skargi wyłącznie, wtedy gdy składała ponaglenie.
Pełnomocnik podkreślił, że niedopuszczalne jest odrzucenie skargi z innych przyczyn niż enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
W dniu 21 stycznia 2008 r. pełnomocnik K. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo, w którym wniósł o umorzenie postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie w trybie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 ppsa, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że w chwili obecnej niniejsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ decyzją z dnia 29 listopada 2007 r. organ podatkowy określił K. nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 2000-2002 zgodnie z jej wnioskami oraz w dniu 30 listopada 2007 r. zostało wydane postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik K. potwierdził cofnięcie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi kasacyjnej K. doszedł do następujących wniosków i stwierdzeń:
W myśl art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba, że Sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził wymienionych w tym przepisie przesłanek negatywnych stanowiących o niedopuszczalności cofnięcia skargi. W związku z tym cofnięcie skargi przez skarżącą nie stoi w sprzeczności z obowiązującym prawem.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie za skuteczne i na mocy przepisu art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie połowy uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy.