Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2699/11 odrzucił skargę A. K. (dalej:,,Strona’’ lub,,Skarżący’’) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja doręczona została Skarżącemu w dniu 06 lipca 2011 r., termin do wniesienia skargi upłynął więc z dniem 05 sierpnia 2011 r. Skarga została wniesiona dopiero w dniu 31 sierpnia 2011 r., czyli po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.- dalej:,,p.p.s.a.’’), a zatem w myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy skarga została odrzucona w formie postanowienia (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Skarżący zarzucając Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uchybienie przepisom postępowania przez to, że wydał przedmiotowe postanowienie nie zważając na złożone wcześniej zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, ponieważ zamknęło to możliwość odwołania merytorycznego w sprawie.
Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz uchylenie postanowienia WSA w Warszawie w przedmiocie odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa Skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.
W podstawie skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu ww. skargi również nie został przywołany żaden konkretny przepis prawa, który mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 174 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została przytoczona.
Należy więc raz jeszcze podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie wskazania jej podstaw kasacyjnych nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jakim zakresie Strona kwestionuje postanowienie sądu pierwszej instancji.
Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.