Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 14 września 2011 roku w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok.
W dniu 21 lutego 2013 roku podatnik wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując jego zasadność wnioskodawca podał, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej, a brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem podatnikowi znacznej szkody. Od 2010 roku skarżący nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a od 2012 roku także działalności rolniczej i ze względu na stan zdrowia pozostaje na utrzymaniu matki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być nadto poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl, a także postanowienie z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 -LEX nr 569795). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.
Tymczasem skarżący poza twierdzeniem, że jedna ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek zachodzi, w najmniejszym nawet stopniu swych twierdzeń nie uprawdopodobnił. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a obowiązkiem wnioskodawcy reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika było uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody związanej z przymusowym wykonaniem zaskarżonej decyzji. Innymi słowy wnioskodawca winien wykazać, że można się jej spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I GSK 40/10).
Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że skarżący nie posiada własnego dochodu, pozostaje na utrzymaniu matki, nie prowadzi działalności gospodarczej, ani rolniczej. W sytuacji nieposiadania przez wnioskodawcę żadnego własnego dochodu brak jest możliwości wywołania jakiejkolwiek szkody w wypadku przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności. Brak wykazania przez wnioskodawcę realnego zagrożenia wystąpieniem znacznej szkody nie pozwala w okolicznościach sprawy na zweryfikowanie jego twierdzeń w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.