Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2005 r. I SA/Gl 669/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Kompanii "W." S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 marca 2004 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1993 r.
2. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest wykładnia art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie z którego treścią nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie trzech lat od końca roku, w którym powstała lub gdy nie można ustalić osoby uprawnionej do jej odbioru. W ocenie Sądu pogląd organów podatkowych, iż wniosek złożony przez Spółkę w dniu 22 maja 1997 r. o zwrot nadpłaty nie przerwał biegu terminu przedawnienia jest nie do pogodzenia z art. 29 ust. 1 cyt. ustawy. Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z treścią tego przepisu za datę powstania nadpłaty uważa się w szczególności datę dokonania zapłaty. W niniejszej sprawie ostatnia wpłata podatku od nieruchomości za 1993 r. nastąpiła w grudnia 1993 r. W tym też miesiącu, zgodnie z art. 72 Ordynacji podatkowej, powstała nadpłata jako nienależnie zapłacony podatek. Bieg terminu przedawnienia rozpoczął się zatem z dniem 1 stycznia 1994 r. i zakończył z dniem 31 grudnia 1996 r. Taka zasada wynika bowiem wprost z treści art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie z którym nadpłata nie podlega zwrotowi, po upływie trzech lat, licząc od końca roku w którym powstała. Wniosek zatem skarżącej Spółki, o stwierdzenia nadpłaty z dnia 22 maja 1997 r. został zgłoszony po upływie terminu przedawnienia, określonego w ww. przepisie.
Sąd podniósł nadto, że w doktrynie reprezentowany był pogląd, zgodnie z którym termin określony w art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, określa termin zgłoszenia roszczenia o zwrot nadpłaty /por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, Zobowiązania podatkowe, Toruń 1997, s. 161, I. Krawczyk, Nadpłata w podatkach. Warunki i termin zwrotu. Przegląd podatkowy z 1994 r. nr 5, s. 6/. Pogląd ten, ugruntowany został orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednoznacznie sformułował tezę, iż określony w przepisie art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych termin należy traktować jako termin do zgłoszenia roszczenia o zwrot nadpłaty.
Zdaniem Sądu, tak też należało ocenić wniosek skarżącej Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1993 r. Wniosek ten, złożony został w dniu 22 maja 1997 r., a zatem po upływie trzyletniego terminu przedawnienia, a skoro tak, to zasługuje na uwzględnienie twierdzenie organów podatkowych wskazujące na przedawnienie roszczenia o zwrot nadpłaty, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie z tego powodu, iż wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie przerwał biegu terminu, tylko z tego powodu, że wniosek ten został złożony po upływie trzyletniego okresu do jego złożenia. Skarżąca Spółka nie uruchomiła procedury o zwrot nadpłaty we właściwym czasie, zatem nie można przyjąć, że stosownie do art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, bowiem bieg tego terminu zakończył się, jak wcześniej wskazano, w dniu 31 grudnia 1996 r.
- 3. W skardze kasacyjnej Spółka zarzucił wyrokowi naruszeniu art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych przez niewłaściwe zastosowanie i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji.
- 4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, iż z argumentacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie sposób się zgodzić, gdyż wbrew twierdzeniu zawartemu w wyroku jakoby ostatnia wpłata dotycząca podatku od nieruchomości została dokonana w grudniu 1993 r., faktycznie Spółka "W." S.A. zobowiązanie z tego tytułu ostatecznie uregulowała dopiero w grudnia 1994 r. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie zarówno w treści decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 17 września 2003 r. jak i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stwierdził, iż jeżeli wynikający z art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych termin winien być liczony od końca roku, w którym został nadpłacony podatek, to upływa on z końcem 1997 r., w przypadku gdyby podatek został uregulowany w 1994 r. W konsekwencji nie ma wątpliwości, iż wniosek Spółki "W." S.A. w sprawie nadpłaty został złożony z zachowaniem obowiązującego w tym zakresie okresu trzyletniego. Tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ze względu na jego nieprawidłowe zastosowanie, będące skutkiem powołania się przez skład orzekający na okoliczności nieznajdujące oparcia w stanie faktycznym.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Treść tej skargi wskazuje, że oparto ją jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. na zarzucie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej nie podniósł w skardze zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 cyt. ustawy/.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 par. 1 cyt. ustawy, zobligowany był do uznania za wiążącą w sprawie ocenę okoliczności faktycznych sprawy dokonaną w zaskarżonym wyroku. Z oceny tej wynika, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1993 r. Spółka złożyła w dniu 22 maja 1997 r. natomiast ostatnia wpłata podatku miała miejsce w grudniu 1993 r., a wobec tego roszczenie o zwrot nadpłaty uległo przedawnieniu z uwagi na złożenie wniosku po upływie trzyletniego termin. W konsekwencji takiej oceny, która nie została w skardze kasacyjnej podważona, bezzasadny staje się zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanego w skardze art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nadpłata nie ulega zwrotowi po upływie trzech lat licząc od końca roku, w którym powstała, lub gdy nie można ustalić osoby upoważnionej do jej odbioru.
Ponadto należy wskazać na ogólna tezę, że błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych w zasadzie każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Oznacza to brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżony wyrok. Innymi słowy, brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności poczynionych w sprawie ustaleń stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie.
Powyższa uwaga ma istotne znaczenie dla oceny wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu. Skoro autor skargi kasacyjnej kwestionując stosowanie art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie podważył okoliczności faktycznych, na gruncie których przepis ten zastosowano to w konsekwencji zarzut ten nie jest skuteczny. Przesądza o tym, jak to wcześniej wskazano, treść przepisu art. 183 par. 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.