Uzasadnienie
1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt I SA/Go 576 /11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
1.2 Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w dniu 27 sierpnia 2010 r. wysłał do pełnomocnika P. G. – J. P. postanowienie z tego samego dnia dotyczące zaliczenia wpłaconych przez niego kwot na poczet zaległości podatkowe oraz odsetek. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje adnotacja, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w dniu 30 sierpnia 2010 r., pozostawiono ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłkę awizowano powtórnie 7 września 2010r., a następnie z powodu niepodjęcia jej przez adresata, zwrócono ją nadawcy w dniu 14 września 2010r. Pismem z 29 września 2010 r. J. P. zwróciła się organu z prośbą o przesłanie postanowienia z 27 sierpnia 2010 r. oświadczając, że go nie otrzymała. W odpowiedzi pismem z 5 października 2010 r. organ poinformował ją, że postanowienie zostało wysłane pocztą za potwierdzeniem odbioru, jednak po dwukrotnym awizowaniu postanowienie zostało przez pocztę zwrócone z powodu niepodjęcia przez adresata., wobec czego uznano go za doręczone w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej (dalej: Ord. pod.) Pismem z 13 października 2010 r. J.P.jako pełnomocnik strony zwróciła się do organu o wydanie uwierzytelnionej kopii postanowienia, którą doręczono jej 22 października 2010 r. Pismem z 28 października 2010 r., nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 29 października 2010 r., J. P. wniosła w imieniu P. G. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 27 sierpnia 2010 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia.
W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało jej skutecznie doręczone dopiero 22 października 2010 r., bowiem pod adresem wskazanym do doręczeń nie otrzymała żadnych zawiadomień o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej. Podniosła, że nie z własnej winy nie mogła odebrać zaskarżonego postanowienia, a niezachowanie wymogów dwukrotnego awizowania pisma wyklucza zastosowanie domniemania doręczenia, o którym mowa w art. 150 Ord. pod. Pismem z 15 grudnia 2010 r. przedłożyła zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi przez Pocztę Polską S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy P.z dnia 7 grudnia 2010 r. Wynika z niego, że list polecony nr [...] adresowany do J. P., po nieudanej próbie doręczenia w dniu 30 sierpnia 2010 r. został zdeponowany w Filii Urzędu Pocztowego P. [...].
Natomiast w dniu 7 września 2010 r. doręczono do jej skrzynki pocztowej powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. Po upływie terminu do odbioru przesyłka została zwrócona do Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2011 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 sierpnia 2010 r. W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniosła o jego uchylenie utrzymując, że postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r. zostało jej doręczone w sposób doniosły prawnie dopiero w dniu 22 października 2010 r., bowiem pod adresem wskazanym do doręczeń nie otrzymała żadnych zawiadomień o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej.
W związku z tym stwierdziła, że złożony wraz z zażaleniem z dnia 28 października 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jest zasadny, lecz dopiero w drugiej kolejności, bowiem główny tok postępowania powinien zmierzać w kierunku ustalenia, że postanowienia nie doręczono w sposób doniosły prawnie. Zarzuciła nadto naruszenie art. 122, art. 180, art. 187, art.188 i art. 191 Ord. pod.
1.3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za bezzasadną i przypomniał, że zgodnie z treścią art. 162 §1 i 2 Ord. pod. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. i jednocześnie dopełnić czynności dla której był określony termin. Z uwagi na treść przepisu należało, zdaniem Sądu, rozstrzygnąć czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z 27 sierpnia 2010 r. a więc w pierwszej kolejności odnieść się do prawidłowości doręczenia postanowienia.
W ocenie Sądu organ uprawniony był do przyjęcia, że postanowienie to zostało doręczone w trybie art. 150 § 2 Ord. pod. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenie odbioru wynika że przesyłkę poleconą o numerze [...], adresowaną do J.P.(ul. [...], [...]), po próbie doręczenia w dniu 30 sierpnia 2010 r., pozostawiono na okres 14 dni w Filii Urzędu Pocztowego P. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru listonosz zaznaczył, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, w dniu 30 sierpnia 2010 r., przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W powołanym w skardze piśmie Dyrektor Oddziału Rejonowego wskazał, że "dokumentacja pocztowa wskazuje, iż przedmiotowy list po nieudanej próbie doręczenia został zdeponowany w Filii Urzędu Pocztowego P.[...] mieszczącej się przy ul. [...] w P. W dniu 07.09.2010 r. doręczono do skrzynki oddawczej zawiadomienie powtórne przypominające o możliwości odbioru przesyłki.
List po upływie terminu odbioru został zwrócony do nadawcy tj. Urzędu Skarbowego w S. Ponieważ nie jest możliwe odtworzenie rzeczywistego przebiegu wydarzeń nie wykluczam ewentualności niesumiennego postępowania listonosza polegającego na zaniechaniu usiłowania doręczenia przesyłki oraz doręczenia powtórnego zawiadomienia pod innym adresem. Jeżeli opisane przez Panią okoliczności miały miejsce, czego w chwili obecnej nie jestem w stanie potwierdzić, uprzejmie przepraszam." Zdaniem Sądu, samo stwierdzenie "nie wykluczam ewentualności niesumiennego postępowania listonosza polegającego na zaniechaniu usiłowania doręczenia przesyłki" na tle całości wyjaśnienia, nie daje podstawy do przyjęcia, że nieprawidłowo dokonano doręczenia. Dyrektor Oddziału wskazał bowiem, że "jeżeli opisane przez Panią okoliczności miały miejsce, czego nie jestem w stanie potwierdzić (...)". Z posiadanej dokumentacji pocztowej wynika, że tryb doręczenia nastąpił zgodnie z wymogami art. 150 § 1 i 1a Ord. pod. natomiast okoliczności przytoczonych przez pełnomocnika nie można potwierdzić.
W ocenie Sądu, organ podatkowy wywiązał się w należyty sposób z obowiązku wyjaśnienia wątpliwości związanych z prawidłowością doręczenia przesyłki zawierającej postanowienia z 27 sierpnia 2010 r. i przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające u operatora pocztowego. W jego wyniku w sposób nie budzący wątpliwości ustalił, że powtórne awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 7 września 2010 r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Ustalenia te wynikają z uzupełnionych przez doręczyciela zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki dokonanych, jak wynika z pism Poczty Polskiej SA. z 8 lutego i 8 kwietnia 2011 r., na podstawie posiadanej przez operatora dokumentacji oddawczej. Oznacza to, że organ przy ocenie prawidłowości zastosowania przepisu art. 150 § 2 Ord. pod. oparł się nie tylko na zwrotnym poświadczeniu odbioru.
Wyniki postępowania wyjaśniającego dawały pełną podstawę do przyjęcia, że przesyłka była dwukrotnie prawidłowo awizowana i przechowywana przez 14 dni w placówce pocztowej, a adresatka prawidłowo była o tym poinformowana przez umieszczenie zawiadomienia w jej skrzynce pocztowej. Nie zachodziła, więc zdaniem Sądu, potrzeba przesłuchania pełnomocnika strony oraz A.F., w celu wyjaśnienia okoliczności pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki. Organ nie kwestionował złożonego przez nią oświadczenia z 9 października 2010 r., z którego wynika, że bliżej nieokreślone zawiadomienie o nadejściu listu poleconego, adresowanego do J. P. zostało umieszczone w jej skrzynce pocztowej. Nie wynika jednak z niego, że to zawiadomienie dotyczyło przesyłki nadanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., ani, że przesyłką tą było postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r. ani jaką datą było opatrzone zawiadomienie i jaki miało numer.
Prawidłowo, zatem organ stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że nie może ono dowodzić okoliczności, które wskazuje skarżąca, gdyż może dotyczyć zawiadomienia o dowolnym liście poleconym od niewiadomego nadawcy. W tej sytuacji bezzasadne, zdaniem Sądu, jest twierdzenia strony, że postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r. nie znajduje się w obrocie prawnym z uwagi na nieprawidłowości przy doręczeniu zastępczym pisma. Postanowienie to zostało doręczone w trybie w art. 150 Ord. pod. z upływem dnia 13 września 2010 r., termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 20 września 2010 r. a zażalenie zostało przez stronę nadane w placówce pocztowej w dniu 29 października 2010 r. czyli z uchybieniem 7 dniowego terminu z art. 236 Ord. pod.
W ocenie Sądu strona skarżąca nie zachowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 162 § 2 i § 3 Ord. pod., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, natomiast przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia wskazywaną przez stronę był brak wiedzy o dokonanym w trybie art. 150 Ord. pod. doręczeniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 27 sierpnia 2010 r. Pełnomocnik skarżącego o wydaniu tego postanowienia dowiedziała się w dniu 22 września 2010 r., kiedy to doręczono jej postanowienie nr [...]., co wynika z treści jej pisma do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W piśmie tym wskazała: "z tego postanowienia dowiedziałam się, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S postanowieniem nr [...] z dnia 27 sierpnia 2010 r. dokonał ponownego zarachowania kwot wpłaconych przez Pana P. G. w sierpniu 2003r.
Do dnia dzisiejszego nie otrzymałam tego postanowienia, z związku z powyższym zwracam się z prośbą o przesłanie postanowienia...". Pismem z 5 października 2010 r. organ poinformował J. P., że postanowienie to zostało doręczone w trybie art. 150 § 2 Ord. pod. i pismem z dnia 13 października 2010 r., jako pełnomocnik P. G., zwróciła się ona do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o wydanie uwierzytelnionej kopii postanowienia. Najpóźniej, zatem w dniu 13 października 2010 r. powzięła wiadomość o skutecznym doręczeniu postanowienia nr [...] z dnia 27 sierpnia 2010 r. a zatem najpóźniej 13 października 2010 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi, o której mowa w art. 162 § 2 Ord. pod. skoro pełnomocnik skarżącego pozyskała wiedzę o fakcie wydania tego postanowienia i o jego doręczeniu w trybie art. 150 § 2 Ord. pod. Prawidłowo, zdaniem Sądu, organ stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nadany w placówce pocztowej w dniu 29 października 2010 r., został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ord. pod.
Sąd zauważył, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła również, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Brak było natomiast podstaw do uznania pisma z 13 października 2010 r. za wniosek o przywrócenie terminu i zażalenie skarżącego. Treść wniosku zawartego w tym piśmie była jasna i dotyczyła wyłącznie doręczenie uwierzytelnionej kopii postanowienia. Doręczenia kopii postanowienia nie można uznać – jak chce tego strona - za właściwe doręczenie, od którego zaczyna biec termin do złożenia zażalenia. Ponadto pełnomocnik swojemu stanowisku przeczy własnym działaniem. Skoro przyjmuje, że doręczenie nastąpiło 22 października 2010 r., to niezrozumiałym jest dlaczego w zażaleniu z dnia 28 października 2010 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Za bezzasadny Sąd pierwszej instancji uznał zarzut naruszenia art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 Ord. pod. W jego ocenie, postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie było prowadzone z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów.
Organ odwoławczy zgromadził i prawidłowo ocenił wyczerpujące dowody w sprawie, pozwalające na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze w dostateczny sposób uzasadnił odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy, odmowa przeprowadzenia dowodów: przesłuchania pełnomocnika strony oraz świadka A. F. nie naruszała przepisów postępowania.
2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. G., reprezentowany przez pełnomocnika, wskazując jako podstawę prawną art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz.270) – dalej: p.p.s.a. - zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 oraz art.151 p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze i nie uwzględnienie skargi, a tym samym nie podjęcie wszelkich możliwych działań mających na celu usuniecie naruszeń prawa, pomimo ze postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze było wadliwe,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy odbiegającego od rzeczywistego (wynikającego z akt podatkowych i sądowych), a w szczególności przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji ze organ uprawniony był do przyjęcia, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...], zostało doręczone w trybie art. 150 § 2 Ord. pod. - podczas gdy tego doręczenia nie można uznać za doniosłe prawnie
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 150 § 1, 1a i 2 Ord. pod. i błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, ze w przedmiotowej sprawie zaszły ustawowe przesłanki do uznania doręczenia zastępczego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...] za prawidłowe,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu sprawy odbiegającego od rzeczywistego (wynikającego z akt podatkowych) w szczególności polegającym na przyjęciu: ze przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana 30 sierpnia 2010 r. oraz 7 września 2010 r. i została ona przechowywana przez pocztę przez okres 14 dni w swojej placówce oraz, że informacje o możliwości odbioru przesyłki umieszczono w skrzynce pocztowej adresata, a także, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenie zażalenia złożono po terminie,
- - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 150 § 1, la i 2 Ord. pod. poprzez błędne przyjęcie przez skład orzekający, że organ podatkowy właściwie zbadał sposób i doniosłość prawna doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...]- czemu Sąd dał wyraz w uzasadnieniu wyroku,
- - art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. i z art. 122 Ord. pod., art. 180 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ord. pod,, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo zaistnienia w toku postępowania przed organem podatkowym drugiej instancji poważnych naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, które to naruszenia przejawiły się w szczególności w braku przeprowadzenia dowodów z zeznań J. P. i A. F., w sytuacji gdy dowody te dotyczyły tezy odmiennej (tzw. przeciwdowody) od przyjętej przez organ tezy o braku wadliwości doręczenia skarżącemu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...],
- - art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a., w związku z art. 162 § 2 Ord. pod., poprzez uznanie, że skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...] z uchybieniem siedmiodniowego terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu posiadał pełną wiedzę dotyczącą tego kiedy - tj. w dniu 22 października 2010 r. - ustała przyczyna uchybienia terminu, a co za tym idzie termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu należało liczyć od dnia zapoznania się skarżącego z treścią postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.z 27 sierpnia 2010 r., zaś bez znaczenia dla ustania przyczyny uchybienia terminu pozostaje sam fakt wcześniejszego doręczenia skarżącemu postanowienia tego organu z 3 września 2010 r. nr [...], w treści którego powołano postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...] wraz z datą jego wydania lecz nie przywołano zasadniczej treści rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu,
- - art. 133 § 1 w związku art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie zawnioskowanych w toku sprawy dowodów i wydanie negatywnych postanowień w zakresie zawnioskowanych przez stronę wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania - co w rezultacie doprowadziło do wydania przez Sąd wyroku na podstawie niekompletnych akt sprawy i uniemożliwiło ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie kosztów postępowania. 2.2 Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3.1 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zarzut naruszenia prawa musi być wyraźnie postawiony, to znaczy wskazywać konkretny przepis prawa oraz sposób jego naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest, bowiem zobowiązany ani też uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się sąd administracyjny pierwszej instancji. Elementem koniecznym prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest, zarówno sformułowanie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie (por. wyroki NSA: z 10.12.2010 r. II FSK 1387/09; z 3.11.2010 r., I FSK 1663/09, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznawaną skargę kasacyjną oparto na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się, zatem do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 oraz art.151 p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonego postanowienia należy przypomnieć, że Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy(145 § 1 pkt 1 lit c.). Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a daje możliwość zastosowania środków przewidzianych w ustawie w stosunku do aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej rozstrzygnięcia. Hipoteza zawartej w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 normy prawnej odnosi do naruszenia prawa materialnego (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub przepisów postępowania (lit. c) przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt. Warunkiem zatem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej, czyli uchylenia decyzji lub postanowienia, jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Jeżeli natomiast sąd, jak w rozpoznawanej sprawie, nie stwierdzi takiego naruszenia przepisów przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu i skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Z uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wynika natomiast jakie akty lub czynności w granicach sprawy, której dotyczy skarga, miał na myśli jej autor, co uniemożliwia odniesienie się do przypisywanego Sądowi naruszenia art. 135 p.p.s.a. Należy przy tym przypomnieć, że przedmiotem tej sprawy było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z tych względów tak sformułowany zarzut jest pozbawiony podstaw. W zarzutach sformułowanych jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje przyjęte za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne. W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten reguluje zatem kwestie wymaganych elementów, zakresu i kompletności uzasadnienia i może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów w nim wskazanych. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie sporządzono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Za pomocą art. 141 § 1 p.p.s.a. nie można zwalczać przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, jak też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wszelkim wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W swoich wyczerpujących, wręcz drobiazgowych, rozważaniach Sąd pierwszej instancji szczegółowo odniósł się zarówno do kompletności i prawidłowości przeprowadzonego przez organ podatkowy postępowania, poprawności oceny całokształtu zgromadzonego materiału i prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych. W podobny sposób odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych skardze, także w zakresie potrzeby przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. W sposób wyczerpujący wyjaśnił także podstawę prawną rozstrzygnięcia. Oznacza to, ze zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw. Bezzasadnym okazał się także zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., które autor skargi kasacyjnej określa jako: "nie przeprowadzenie zawnioskowanych w toku sprawy dowodów i wydanie negatywnych postanowień w zakresie zawnioskowanych przez stronę wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania" co jego zdaniem doprowadziło do wydania wyroku przez Sąd na podstawie niekompletnych akt sprawy i uniemożliwiło ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. W związku z tym należy zauważyć, że stosownie do treści art.133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności kwestionowanego aktu bierze pod uwagę okoliczności które wynikają z tych akt i stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Naruszeniem tej zasady byłoby zatem orzekanie przez sąd pomimo przedłożenia mu przez organ niekompletnych akt sprawy lub pominięcie istotnej ich części. Podobnie niedopuszczalna jest sytuacja, gdy sąd orzeka na podstawie materiałów, których nie ma w aktach sprawy bądź na podstawie własnego postępowania dowodowego przeprowadzonego z naruszeniem przesłanek określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten nie może natomiast służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego a więc zaakceptowaniu przez sąd, jako zgodnej z przepisami o postępowaniu, oceny materiału dokonanej przez organ administracji i przyjęciu za prawidłowe poczynionych w jej wyniku ustaleń faktycznych (por. wyroki NSA: z 2.12.2010 r., sygn. akt I GSK 806/10; z 24.05.2011 r., sygn.. akt II FSK 93/10 i z 14.11. 2011 r., II FSK 558/10; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy zarzut nie został wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięty, ale z jego treści zdaje się wynikać, że autor skargi kasacyjnej upatruje tego uchybienia w zaakceptowaniu przez Sąd odmowy organu przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J.Pr. i A.F., co pozostaje bez związku z uregulowaniami zarówno art. 133 § 1, jak i art. 106 § 3 p.p.s.a. Stosownie do tego ostatniego przepisu Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli uzna to za niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego jest przy tym uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu. Przechodząc do oceny zasadności postawionych zarzutów naruszenia - art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. i z art. 122 Ord. pod., art. 180 § 1 i 2 Ord. pod., art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ord. pod. oraz z art. 162 § 2 Ord. pod. należy zauważyć, ze autor skargi kasacyjnej za jego pośrednictwem kwestionuje zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne w zakresie doręczenie pełnomocnikowi skarżącego w trybie zastępczym, określonym w art. 152 Ord. pod. przesyłki zawierającej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dniu 27 sierpnia 2010 r. oraz w zakresie uchybienia, określonemu w art. 162 § 2 Ord. pod. terminowi do wniesienia podania o przywrócenie terminu. Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, z uwagi na treść art. 162 § 1 i 2 Ord. pod. w pierwszym rzędzie należało rozstrzygnąć kwestię doręczenia postanowienia i z należytą uwagą odniósł się do oceny prawidłowości ustaleń organu podatkowego w tym względzie. W szczegółowych rozważaniach Sąd odwołując się do wszystkich okoliczności, także podnoszonych przez skarżącego i jego pełnomocnika wykazał, że organ właściwie wywiązał się z obowiązku wyjaśnienia wątpliwości związanych z doręczeniem. Zauważył przy tym, ze organ nie ograniczył się do zapisów na zwrotnym poświadczeniu doręczenia przesyłki, ale przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, żądając szczegółowych informacji od Poczty Polskiej. Z ustaleń tych wynika, że z powodu braku możliwości doręczenia przesyłki J. P.j w dniu 30 sierpnia 2010 r. pozostawiono ją na okres 14 dni do dyspozycji adresatki w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieszczono w jej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano ponownie w ten sam sposób w dniu 7 września 2010 r. a po bezskutecznym upływie terminu zwrócono ją do nadawcy w dniu 14 września 2010 r. Trafnie przy tym Sąd uznał, że prawidłowości awizowania przesyłki nie podważa, ani powołane w skardze pismo Dyrektora Oddziału Rejonowego, które potwierdza ustalony sposób postępowania z przesyłką, ani oświadczenie A. F., którego organ nie kwestionował. Jak bowiem wskazał, z oświadczenie tego w żadnym razie nie wynika, że zawiadomienie o tej konkretnej przesyłce adresowanej do J. P. złożono w jej skrzynce pocztowej. Skoro z oświadczenie wynika jedynie, że bliżej nieokreślone, także co do daty, zawiadomienie o nadejściu listu poleconego zostało umieszczone w jej skrzynce to trafnie Sąd uznał, że dopuszczenie dowodu z jej zeznań oraz zeznań pełnomocnika skarżącego nie było w sprawie konieczne. Odnosząc się do eksponowanej w skardze kasacyjnej wątpliwości co do daty powtórnego awizowania przesyłki (6 czy też 7 września 2010 r.), należy zauważyć, że niezależnie od tej daty wspomniana przesyłka była przechowywana w placówce pocztowej przez okres 14 dni, zgodnie z wymogiem z art. 150 § 1 pkt 1 Ord. pod. (tj od 30 sierpnia do 14 września 2010 r.). Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organu podatkowego, że przesyłka ta została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w trybie zastępczym określonym w art. 150 §2 Ord. pod. Podobnie prawidłowo Sąd zaaprobował ustalenia organu, co do uchybienia przez skarżącego 7 dniowemu terminowi do wniesienia podania o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 162 §1 i 2 Ord. pod. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi i jednocześnie dopełnić czynności dla której był określony termin. Nie ulega wątpliwości w świetle wcześniejszych rozważań, że skarżący uchybił terminowi z art. 236 § 2 Ord pod. składając zażalenie na postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r. dopiero w dniu 29 października 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Dla ustalenia czy skarżący zachował określony w art. 162 § 2 Ord. pod. nieprzywracalny termin do złożenia wspomnianego podania istotne jest, natomiast ustalenie daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Odnosząc się do tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro przyczyną tą był brak wiedzy o wydaniu postanowienie i jego prawidłowym doręczeniu, to przyczyna ta ustała najpóźniej w dniu 13 października 2010 r. Niezależnie bowiem wcześniejszej korespondencji pomiędzy pełnomocnikiem skarżącego i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego z której wynikało, że organ ten wydał w stosunku do P.G. postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r., przesądzające znaczenie ma powzięcie wiadomości o skutecznym jego doręczeniu w trybie zastępczym. Pismem z 5 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował pełnomocnik skarżącego o dacie i sposobie doręczenia postanowienia a w odpowiedzi na nie, pismem z 13 października 2010 r. zwróciła się ona do organu o doręczenie jego uwierzytelnionej kopii co oznacza, że najpóźniej w tej dacie powzięła wiadomość o skutecznym doręczeniu postanowienia. W konsekwencji ustała przyczyna uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia od tej daty należy liczyć bieg terminu z art. 162 § 2 Ord. pod. Skoro, zatem wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 29 października 2010 r., to nastąpiło to z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 2 Ord. pod., co skutkowało odmową jego uwzględnienia. Należy także zgodzić się z konstatacją Sądu pierwszej instancji, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. W świetle powyższych uwag także i ten zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny. 3.2 W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.