Uzasadnienie
W dniu 2 lutego 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo, w którym cofnięto skargę kasacyjną M. B. i M. S. w sprawie II SSK 1083/17, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 615/16.
W zarządzeniu z dnia 15 lutego 2018 r. sędzia NSA nakazał zwrócić się do adw. M. G. o wyjaśnienie w terminie 7 dni, w czyim imieniu i w jakiej sprawie złożył pismo z dnia 29 stycznia 2018 r. o cofnięciu skargi kasacyjnej w sprawie II SSK 1083/17 (błędna sygnatura). Jako skarżący zostali w nim wskazani M. B. i M. S.; oświadczono, że cofa się skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2016 r., podczas gdy sygnatura akt wskazuje na sąd w Gliwicach: I SA/Gl 615/16, przy czym wyrok w sprawie o tej sygnaturze nie został wydany w sprawie wskazanych wyżej skarżących.
W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik wskazał, że pismo z 2 lutego 2018 r. dotyczy sprawy II FSK 1083/17, w której skarżącym jest R. B. Oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 28 listopada 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Przepis ten, w związku z treścią art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 60 p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi kasacyjnej z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wniosek o cofnięciu skargi kasacyjnej zawierał tyle błędów, że nie było można w sposób niewątpliwy stwierdzić, którego środka odwoławczego (czyjego i w jakiej sprawie wniesionego) dotyczy. Dlatego też wezwał autora wniosku o poprawienie zawartych w nim błędów. Również w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących pisma z 29 stycznia 2018 r. pełnomocnik błędnie wskazał sąd, którego wyrok był przedmiotem cofanej skargi kasacyjnej, twierdząc, że wyrok o sygn. akt I SA/Gl 615/16 wydał WSA w Warszawie (a nie w Gliwicach, jak było w rzeczywistości). Niemniej ze względu na sprostowanie pozostałych błędów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek jest wystarczająco precyzyjny, by został merytorycznie rozpoznany.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
Z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił również z urzędu zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (480,00 zł).