Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania jest wniosek skarżących – R. i J. S. – o uzupełnienie w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1094/10, o uchyleniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W uzasadnieniu wniosku strona odniosła się do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, i stwierdziła, że nie zgadza się z zawartą tam argumentacją, a ponadto uchwała ta wiąże jedynie w tej sprawie, w której została wydana. W ocenie strony postanowienia NSA dotyczące zażaleń od postanowień sądów pierwszej instancji powinny zawierać także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego, bowiem w innym przypadku pozbawia się stronę prawa do zwrotu tychże kosztów. Zdaniem strony "postępowanie zażaleniowe jest odrębnym środkiem odwoławczym obok skargi kasacyjnej, zainicjowanym określonym zdarzeniem." i stosuje się do niego art. 197 § 2 P.p.s.a., a strona poniosła konkretne koszty związane z postępowaniem kasacyjnym.
Skarżący podkreślili, że w przypadku przegrania sprawy co do istoty koszty postępowania zażaleniowego nie zostaną im zwrócone, co godzi w zasadę państwa prawa, sprawiedliwości i równości wobec prawa. "Podatnik przegrywając postępowanie kasacyjne traci prawo do zwrotu kosztów obu postępowań, choć w postępowaniu zażaleniowym rację NSA przyznał podatnikowi". Ponieważ Sąd pierwszej instancji popełnił błąd, powinien zwrócić stronie koszty. Skarżący dodali, że w przytoczonej uchwale pominięto art. 197 § 2 P.p.s.a. i bezpodstawnie przyjęto, iż do postanowień nie stosuje się przepisów o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny, bowiem zaskarżone postanowienie nie zawiera stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów sądowych.
W skardze kasacyjnej z dnia 12 kwietnia 2010 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 397/10, odrzucające skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. strona zawarła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, który nie znalazł odzwierciedlenia w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2010 r.
Powyższe powoduje, że postanowienie to należało uzupełnić w oparciu o art. 157 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. o stosowne orzeczenie – oddalające wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika w rozpatrywanym wniosku na wstępie należy zauważyć, że w większości nie jest ona adekwatna do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2010 r., bowiem nie zapadło ono w wyniku rozpatrzenia zażalenia, lecz skargi kasacyjnej. Tymczasem pełnomocnik błędnie w treści wniosku wielokrotnie odnosi się do kwestii kosztów postępowania zażaleniowego: "(...) postanowienia NSA na zażalenia od postanowień WSA winny zawierać rozstrzygnięcie o kosztach..." – karta 16 akt NSA; "(...) postępowanie zażaleniowe jest odrębnym środkiem odwoławczym..." – karta 17; "postępowanie zażaleniowe jest odrębnym postępowaniem obok skargi kasacyjnej, a stosuje się do niego art. 197 § 2 P.p.s.a." – j.w.; "podatnik bowiem przegrywając postępowanie kasacyjne traci prawo do zwrotu kosztów obu postępowań, choć w postępowaniu zażaleniowym rację NSA przyznał podatnikowi" – j.w.; "na gruncie niniejszej sprawy podatnik poniósł znaczne koszty postępowania zażaleniowego..." – j.w.; "wydaje się, że NSA pominął w swej ocenie treść art. 197 § 2 P.p.s.a." itd.
W szczególności powoływanie się przez pełnomocnika na wskazany przepis świadczy o myleniu tych środków odwoławczych. Jak wskazano na wstępie, postanowienie, o którego uzupełnienie wnoszą skarżący, zapadło w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, a więc przepis art. 197 § 2 P.p.s.a. nie został i nie mógł być w tej sprawie przez tutejszy Sąd zastosowany. Również ten fakt powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny podejmując uchwałę o sygn. I OPS 4/07 nie wziął pod uwagę treści art. 197 § 2 P.p.s.a., bowiem uchwała ta nie dotyczyła postępowania zażaleniowego, lecz kasacyjnego. Z uwagi na powyższe argumenty skarżących w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione, gdyż nie odnoszą się one do niniejszego postępowania wpadkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotowy wniosek podziela argumentację zawartą w przywołanej uchwale, a więc stwierdza, że wniosek strony nie znalazł uzasadnienia prawnego. Stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów postępowania Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 przywołanej ustawy. W postępowaniu wpadkowym, w którym wydano postanowienie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1094/10, Sąd nie wydał orzeczenia mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie skargi i z tych też względów nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych, bowiem art. 203 P.p.s.a. i 204 P.p.s.a. nie miały doń zastosowania.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.