Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Z. F. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.
Z przebiegu sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 24 lipca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnie 22 czerwca 2010 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2010 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 148 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie wskutek nieobecności adresata pod wskazanym adresem 17 sierpnia 2010 r. została pozostawiona do dyspozycji skarżącego we właściwym Urzędzie Pocztowym. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie wobec niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie dnia 25 sierpnia 2010 r.
Pomimo dwukrotnego zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki adresat nie podjął pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wyznaczony przez Przewodniczącego Wydziału siedmiodniowy termin do uzupełnienia wpisu od skargi upłynął 7 września 2010 r. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi awizowane było do skarżącego dwukrotnie, pomimo tego skarżący go nie odebrał. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że doręczenie zostało skutecznie dokonane z dniem 31 sierpnia 2010 r., wtedy bowiem upłynął termin do odbioru pisma.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, co też uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
W skardze kasacyjnej wniesionej na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie wydanego postanowienia w całości, przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i rozpoznanie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w sierpniu 2010 r. wraz z żoną przebywał na urlopie poza miejscem zamieszkania, w związku z czym nie mógł odebrać pisma z sądu. Tym sposobem nie wiedział nic o awizowanej przesyłce i nie mógł podjąć pisma i wykonać zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie budzi wątpliwości, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. dotknięta była (w momencie jej wniesienia) brakiem fiskalnymi. Zgodnie z art. 49 § 1 i art. 220 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zobligowany był zatem wezwać stronę do jej uzupełnienia, wskazując termin wykonania zarządzenia oraz pouczając o skutkach procesowych niewykonania wezwania w ustawowym terminie.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 11 sierpnia 2010 r. przewodniczący wydał zarządzenie dotyczące uzupełnienia braków formalnych - uiszczenia wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawidłowo Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 22 czerwca 2010 r. nr [...]. Prawidłowo została również ustalona wysokość wpisu w kwocie 148 zł, stosownie do § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193). Odpis tego zarządzenia został wysłany do skarżącego, na wskazany przez niego adres w przesyłce sądowej z dnia 13 sierpnia 2010 r.
Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W paragrafie 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Zastosowanie znajdują więc przepisy, wydanego na postawie art. 133 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm. – dalej jako k.p.c.), rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym przez pocztę (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm. – zwane dalej: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości). Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości pismo sądowe, doręczone przez pocztę, wysyłane jest jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (ust. 1). Na stronie adresowej przesyłki umieszcza się napis "Polecony - za potwierdzeniem odbioru" (ust. 2). Do przesyłki dołącza się jednocześnie formularz potwierdzenia odbioru (ust. 3).
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach ww. ustaw i rozporządzeniu, pismo przesłane za pośrednictwem operatora publicznego lub innego operatora pocztowego należy złożyć w placówce pocztowej tego operatora, a doręczane w inny sposób - w urzędzie właściwej gminy, umieszczając zawiadomienie o tym w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia zawiadomienia. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, czynność zawiadomienia należy powtórzyć (art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a.). Pismo uznaje się za doręczone z upływem czternastu dni od jego złożenia w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie pismo dotyczące uzupełnienia braków fiskalnych było skarżącemu doręczone prawidłowo przy przyjęciu wynikającej z art. 73 § 4 p.p.s.a. fikcji doręczenia. Dla wywołania skutku, o którym mowa w tym przepisie znaczenie ma tylko sposób doręczenia - prawidłowość zawiadomienia o nadaniu przesyłki, pozostawienie jej w placówce pocztowej na określony w ustawie okres. Argumenty podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszące się do braku winy i niemożności odbioru przesyłki, możnaby co najwyżej rozważać przy przywróceniu terminu.
Z tych względów uznać należy, że skarżącemu doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 31 sierpnia 2010 r. Odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. wobec nieuiszczenia wpisu sądowego w ustawowym terminie (termin ten upływał 7 września 2010 r.) było zatem prawidłowe.
Z tych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a.