Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2097/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę R. S.A. z siedzibą w W. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 15 maja 2014 r. w przedmiocie opłaty targowej.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że decyzją z 27 stycznia 2014 r. Burmistrz Miasta K. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie 120 zł. Uzasadniając swoją decyzję, organ pierwszej instancji podał, że w grudniu 2013 r., łącznie przez dwadzieścia cztery dni, prowadzona była sprzedaż w kiosku położonym na działce dzierżawionej przez spółkę od Gminy K., w związku z czym określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej jako iloczyn stawki opłaty wynikającej z uchwały nr XXX/204/13 z 27 marca 2013 r. Rady Miejskiej K. w sprawie opłaty targowej na terenie miasta K. i liczby dni, w trakcie których prowadzona była sprzedaż.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, utrzymując w mocy powyższą decyzję, powołało się na art. 15 ust 1, ust 2 i ust. 2b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), stwierdzając że spółka podlega opłacie targowej z uwagi na to, iż dokonywała sprzedaży na targowisku, to jest w kiosku będącym jej własnością i położonym na dzierżawionej od Gminy K. działce, a ustalenia faktyczne w tym zakresie wynikają ze stosownego oświadczenia inkasenta opłaty targowej z 3 stycznia 2014 r. Następnie Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 16 u.p.o.l., przewidujący zwolnienie od opłaty targowej tych podmiotów, które są jednocześnie podatnikami podatku od nieruchomości w związku z tym, że przedmiot opodatkowania położony jest na targowisku, a związany z działalnością gospodarczą spółki kiosk, w którym była dokonywana sprzedaż, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla.
Organ odwoławczy powołał się przy tym na decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z 30 lipca 2013 r., na mocy której określona została spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. jedynie co do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał też, że sporny kiosk jest konstrukcją drewnianą, nietrwale związaną z gruntem i stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: "p.b."). Zdaniem Kolegium sporny kiosk nie jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem problem ten należy rozpatrywać na gruncie Prawa budowlanego, do którego w ograniczonym zakresie odwołuje art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. SKO podkreśliło, że art. 3 pkt 3 p.b. definiuje pojęcie budowli przez wyliczenie obiektów budowlanych, które za taką uznaje. Wprawdzie ma ono charakter przykładowy, niemniej wspólną cechą wszystkich wymienionych obiektów budowlanych jest ich trwałe związanie z gruntem.
Jednocześnie, art. 3 pkt 5 p.b. definiuje pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego", w której to kategorii mieści się jego zdaniem sporny kiosk. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że u.p.o.l., definiując w art. 2 ust. 1 przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie rozciąga użytego w niej pojęcia "budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" na obiekty tymczasowe, o których mowa w art. 3 pkt 5 p.b. Zwłaszcza, że art. 3 p.b. uznaje za budowlę obiekt wyróżniający się spośród innych obiektów budowlanych trwałym związaniem z gruntem. W taki też sposób rozumiana jest budowla w języku potocznym.
Zatem niepołączony trwale z gruntem kiosk nie mieści się w wymienionym w art. 2 ust 1 u.p.o.l. pojęciu nieruchomości bądź obiektu budowlanego, gdyż nie stanowi ani budynku, ani budowli, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b.
W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 i art. 16 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1, pkt 3 i pkt 5 p.b.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uchylając zaskarżoną decyzję, przypomniał że spór między stronami dotyczy interpretacji art. 16 u.p.o.l. i zauważył, że kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy jest uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2014 r. sygn. akt II FPS 11/13 (publ. CBOSA). Sąd przypomniał, że w uchwale tej wskazano, iż tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 p.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b p.b. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wbrew temu co twierdzi organ odwoławczy art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie uzależnia uznania danego obiektu za budowlę od trwałego związania tego obiektu z gruntem. Zaznaczył, że aby dokonać subsumpcji tak rozumianych przepisów art. 3 pkt 5 p.b. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. i art. 3 pkt 1 lit. b) p.b. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w przedmiotowej sprawie konieczna jest wiedza na temat istniejącego stanu faktycznego. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika z jakiego rodzaju kioskiem mamy do czynienia. Zdaniem Sądu organ podatkowy skoncentrował się w swoim uzasadnieniu na rozważaniach natury prawnej, pomijając zupełnie uzasadnienie faktyczne. Ogólnikowe stwierdzenia typu: "kiosk będący własnością spółki i położony na dzierżawionej od Gminy K. działce" czy "drewniany kiosk nietrwale związany z gruntem" są niewystarczające do dokonania przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie.
Zwłaszcza, że z oświadczenia inkasenta z 3 stycznia 2014 r., na które powołują się organy podatkowe, wynika iż w sprawie mamy do czynienia nie tyle z kioskiem, co z kontenerem. Tym samym WSA stwierdził, że doszło do naruszenia art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") albowiem organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, jak też art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji na skutek braku wskazania faktów istotnych dla sprawy.
Sąd zaznaczył również, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ odwoławczy powinien uwzględnić wykładnię poczynioną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2014 r. sygn. akt II FPS 11/13 i dokonać ustaleń z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia - tymczasowym obiektem budowlanym będącym budowlą opodatkowaną podatkiem od nieruchomości czy też nie. Dopiero skutkiem tego ostatniego może być poczyniona konkluzja co do opodatkowania skarżącej opłatą targową.
W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, zaskarżając opisany wyżej wyrok w całości, zarzuciło mu w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."):
- 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na:
- - wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, wobec niedopuszczenia się przez organ podatkowy naruszenia ww. przepisów postępowania podatkowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- - wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, wobec niedopuszczenia się przez organ podatkowy naruszenia ww. przepisów postępowania podatkowego, w sytuacji gdy stan faktyczny został prawidłowo ustalony w sprawie przez organy podatkowe i dokładnie opisany w zaskarżonej decyzji, tj. okoliczność, że przez 24 dni prowadzona była sprzedaż w kiosku stanowiącym tymczasowy obiekt budowlany (który nie był trwale związany z gruntem i stanowił własność podatnika), położonym na działce dzierżawionej od Gminy. Okoliczność ta była niesporna (przyznana przez podatnika) i nie wymagała przeprowadzenia dowodu, wynikała z umowy dzierżawy i oświadczenia inkasenta,
- - wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec niewykazania przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zarzucane organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a Sąd nie wskazał jakie fakty organ podatkowy ma ustalić i dlaczego jego zdaniem mają one istotne znaczenie w sprawie,
- - wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia wobec pominięcia przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zarówno kiosk uliczny, jak i obiekt kontenerowy (kontener) stanowią tymczasowe obiekty budowlane, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
- 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt 5 p.b. przez błędną wykładnię tych przepisów i w rezultacie wadliwe przyjęcie przez Sąd, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co w rezultacie skutkowałoby przyjęciem, że sprzedaż dokonywana w spornym kiosku korzystałaby ze zwolnienia od opłaty targowej na mocy art. 16 u.p.o.l.
Jednocześnie SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę kasacyjną Kolegium podkreśliło, że okoliczność, iż R. S.A. dokonywał sprzedaży w kiosku ulicznym, będącym tymczasowym obiektem budowlanym była niesporna - sprzedaż prowadzono w kiosku o konstrukcji drewnianej, który nie jest trwale związany z gruntem, będącym własnością spółki, posadowionym na dzierżawionej od Gminy działce. Organ odwoławczy zaakcentował, że taki sam stan faktyczny i prawny był przedmiotem rozważań WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z 19 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 687/13 oddalił skargę spółki na decyzję wydaną w przedmiocie opłaty targowej za okres od 1 sierpnia 2012 r. do 30 września 2012 r. Zauważył, że wyrok ten nie stracił na aktualności w związku z uchwałą NSA wydaną 3 lutego 2014 r. o sygn. II FPS 11/13. Podkreślił, że kiosk handlowy nie jest wprost wymieniony w art. 3 ust. 3 p.b ani w innych przepisach tej ustawy, ani we załączniku do niej, a cechą wspólną budowli wymienionych w tym przepisie jest trwałe ich związanie z gruntem.
Zaznaczył, że niezrozumiałe jest stwierdzenie Sądu, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika z jakiego rodzaju kioskiem mamy do czynienia w sprawie, gdyż Sąd tego stwierdzenia nie rozwinął i nie wyjaśnił jakie fakty organ podatkowy ma ustalić w ponownym postępowaniu. Zarzucił, że Sąd pominął okoliczność, iż zarówno przenośny kiosk uliczny, jak i obiekt kontenerowy (kontener) stanowią tymczasowe obiekty budowlane, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zatem podniesiona przez Sąd okoliczność jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem SKO dokonane w postępowaniu podatkowym ustalenia faktyczne (drewniany kiosk nietrwale związany z gruntem, będący własnością spółki i położony na dzierżawionej od Gminy działce) są wystarczające dla oceny zaskarżonej decyzji jako zgodnej z przepisami prawa. Natomiast Sąd nie uzasadnił jednoznacznie jakie przepisy prawa materialnego organ podatkowy naruszył i dlaczego.
Na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych - zarówno na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), jak i naruszenia przepisów postępowania, mającego - zdaniem SKO - istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Wprawdzie zasadą jest, że w takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd przepisów postępowania, jednakże ze względu na wzajemne powiązanie tych zarzutów wykładnia zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego wprost rzutuje na zastosowanie przepisów postępowania, których naruszenie Sądowi pierwszej instancji zarzuca SKO.
Zatem jako pierwszy zostanie rozpoznany zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 u.p.o.l. oraz w zw. z art. 3 pkt 3 i 5 p.b. przez błędną ich wykładnię i w rezultacie wadliwe przyjęcie przez Sąd, że tymczasowy obiekt budowlany stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co w rezultacie skutkowałoby przyjęciem, iż sprzedaż dokonywana w spornym kiosku korzystałaby ze zwolnienia od opłaty targowej. Tak sformułowany zarzut jest niezasadny, ponieważ nie można Sądowi pierwszej instancji przypisać przyjęcia w zaskarżonym wyroku, że tymczasowy obiekt budowlany stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Zgodnie z art. 16 u.p.o.l. zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1 tej ustawy, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Nie budzi zatem wątpliwości, że znajdujący się na targowisku sporny kiosk, jeżeli podlegałby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, byłby zwolniony od opłaty targowej. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Przepisy p.b. przez budowlę rozumieją każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W tej sytuacji zasadniczą kwestią było udzielenie przez organy podatkowe odpowiedzi na pytanie, czy sporny kiosk jest budowlą.
Organ odwoławczy przyjął, że zawarte w art. 3 ust. 1 pkt 3 wyliczenie obiektów budowlanych ma charakter przykładowy, jednakże cechą wspólną wskazanych tam obiektów budowlanych jest ich trwałe związanie z gruntem, natomiast zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia nie rozciąga na obiekty tymczasowe, które określa w sposób odrębny p.b. w art. 3 pkt 5, a budowla jest obiektem wyróżniającym się spośród innych obiektów budowlanych przez trwałe związanie z gruntem. Natomiast Sąd pierwszej instancji zwrócił SKO uwagę, że podczas orzekania pominął on uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2014 r. II FPS 11/13. Uchwała ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co słusznie podkreślił WSA. NSA wskazał w niej, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. może być budowlą rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 P.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b p.b.
Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W uzasadnieniu NSA podkreślił, że zgodnie definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 5 p.b., tymczasowe obiekty budowlane stanowią szczególną odmianę obiektów budowlanych, wyróżnioną ze względu na dwa zespoły cech, tj. albo cechę czasowości użytkowania albo cechę niepołączenia trwałego z gruntem. Zaznaczył, że z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 lit. a - c p.b. wynika, iż wyliczenie w nim zawarte ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć wyłącznie do jednej z trzech wymienionych w tym przepisie kategorii i w takim znaczeniu odrębnej kategorii obiektów budowlanych nie tworzą "tymczasowe obiekty budowlane". Podkreślił, że te ostatnie są pewną odmianą wszystkich obiektów budowlanych, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają ich cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi.
W tej sytuacji całkowicie zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że - wbrew temu co twierdzi SKO w swojej decyzji - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie uzależnia uznania danego obiektu za budowlę od trwałego związania tego obiektu z gruntem. Nie oznacza to jednak, że WSA przyjął, iż tymczasowy obiekt budowlany stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Tym samym niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy czym dwa pierwsze w zasadzie stanowią jeden zarzut, ponieważ sformułowanie drugiego zarzutu jest doprecyzowaniem pierwszego z nich. NSA nie podziela poglądu SKO, że stan faktyczny niniejszej sprawy został prawidłowo ustalony. Oczywiście nie jest przez nikogo kwestionowane, że przez 24 dni w grudniu 2012 r. prowadzona była sprzedaż w spornym kiosku, położonym na dzierżawionej przez skarżącą od Gminy działce. Jednakże zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że organ odwoławczy pominął zupełnie w zaskarżonej decyzji uzasadnienie faktyczne, gdyż nie wynika z niego z jakiego rodzaju kioskiem mamy do czynienia, ponieważ zawiera ono jedynie ogólnikowe stwierdzenia, takie jak "drewniany kiosk nietrwale związany z gruntem". Słusznie też Sąd zauważył, że z oświadczenia inkasenta, na które powołały się organy podatkowe wynika, że mamy do czynienia z kontenerem.
Zatem brakuje wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, tj. z jakim faktycznie obiektem mamy do czynienia i czy obiekt ten można zakwalifikować jako budowlę według wskazanych powyżej kryteriów, istotnych w sferze podatkowej, co przy niejednolitej grupie tymczasowych obiektów budowlanych pozwoli wykluczyć ryzyko opierania się w tym względzie na niedopuszczalnych uproszczeniach i uogólnieniach. Kolegium powinno wypowiedzieć się, posiłkując się przytoczoną wyżej uchwałą, czy sporny kiosk jest obiektem budowlanym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tej sytuacji prawidłowo WSA stwierdził naruszenie art. 122 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, zasadnie uchylając zaskarżoną decyzję. Do dokonania takich ustaleń, jak wyżej opisane, prawidłowo Sąd pierwszej instancji zobligował SKO, jednocześnie zobowiązując je do uwzględnienia wykładni poczynionej przez NSA w uchwale II FPS 11/13.
Należy także podkreślić, że zarzucając Sądowi pierwszej instancji brak przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji SKO podkreśliło, że zarówno kiosk uliczny, jak i kontener stanowią tymczasowe obiekty budowlane, jednakże – jak wyjaśniono wyżej, wbrew twierdzeniom SKO – tymczasowy obiekt budowlany może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
W oparciu o powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji nie naruszył zarzucanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Należy jedynie zauważyć, że niezrozumiałe jest wymienienie wśród zarzucanych WSA naruszeń art. 133 P.p.s.a. i SKO zarzutu odnośnie naruszenia tego przepisu nie uzasadniło. Rozprawa poprzedzająca wydanie zaskarżonego wyroku została przeprowadzona i zamknięta 12 grudnia 2014 r., a wyrok Sąd ogłosił 19 grudnia 2014 r. Z jego uzasadnienia nie wynika, aby przy orzekaniu WSA opierał się na innym materiale niż znajdujący się w aktach sprawy.
Na zakończenie należy także zaznaczyć, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 sierpnia 2013 r. I SA/Wr 687/13 (oddalający skargę R. S.A. w przedmiocie opłaty targowej za okres od 1 sierpnia do 30 września 2012 r.), na który powołuje się SKO, został uchylony wyrokiem NSA z 31 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 293/14.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił.