Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2004 r. III SA 2263/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi Barbary K. - Firmy Handlowo Usługowej "B.".
W motywach orzeczenia wskazano m.in., że zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją zabezpieczono na majątku skarżącej należność wynikającą ze zobowiązania powstałego z tytułu opłaty skarbowej.
W skardze zażądano uchylenia spornego aktu opierając się na zarzutach naruszenia szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.
Wydając kwestionowane w skardze kasacyjnej rozstrzygnięcie Sąd oparł się na dyspozycji art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienie o umorzeniu postępowania Sąd wydaje gdy z innych przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Natomiast jako przyczynę bezprzedmiotowości postępowania wskazano wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej z mocy prawa, z uwagi na fakt doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania /art. 33 par. 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r./.
W skardze do Sądu kasacyjnego zarzucono naruszenie art. 161 par. 1 pkt 3 domagając się jednocześnie uchylenia postanowienia Sądu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając swoje żądania skarżąca podniosła przede wszystkim, że decyzja wymiarowa nie została jej doręczona, nie można zatem uznać, iż byt prawny decyzji o zabezpieczeniu się zakończył.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł i jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego wskazując m.in., iż decyzję ustalającą zobowiązanie z tytułu opłaty skarbowej doręczono skarżącej w tzw. trybie zastępczym /art. 150 Ordynacji podatkowej/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Czyniąc zarzut naruszenia art. 161 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wywodzi, iż jego mocodawcy nie zapewniono udziału w postępowaniu podatkowym, a przede wszystkim nie doręczono skutecznie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a w związku z tym nie można uznać, iż byt prawny decyzji o zabezpieczeniu skończył się.
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy decyzja wymiarowa została Barbarze K. doręczona w trybie zastępczym /art. 150 Ord. pod./, tj. z dniem 20 października 2003 r. Z akt sprawy nie wynika jednocześnie, by w postępowaniu wymiarowym skarżąca miała ustanowionego pełnomocnika, dlatego doręczenie decyzji wymiarowej podatnikowi było skuteczne. Fakt, że sąd pierwszej instancji na stronie 3 uzasadnienia przyjął /najprawdopodobniej omyłkowo/, że byt prawny decyzji o zabezpieczeniu skończył się w dniu doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji wymiarowej - a nie skarżącej - jest w tym stanie rzeczy bez znaczenia. Skuteczne doręczenie decyzji wymiarowej spowodowało wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu z mocy prawa.
Konsekwencją wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, jak słusznie podkreślił WSA w Olsztynie jest bezprzedmiotowość postępowania sądowego w rozumieniu art. 161 par. 1 pkt 3 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz izby Skarbowej w O. w kwocie 500 zł Naczelny Sąd Administracyjny podjął na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 200 i art. 207 par. 2 p.p.s.a.