Uzasadnienie
- I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:
- 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2003 r., styczeń i luty 2004 r. oraz umorzenie w zakresie kosztów. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu, zaś pełnomocnik, będący adwokatem, wpisu tego nie uiścił.
- 2. Skargą kasacyjną J. J. zaskarżył powyższe postanowienie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 221 oraz art. 231 ppsa poprzez nietrafne zastosowanie tych przepisów i odrzucenie skargi, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie winien zostać pobrany wpis stosunkowy z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne – szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji nie zaś jedynie "fakt wystąpienia ustawowych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu".
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania oraz o dopuszczenie dowodu z kopii akt sprawy WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 132/05 na okoliczność zasadności twierdzenia skarżącego, że w sprawie przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne.
- II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego postanowienia mając na uwadze stan prawny istniejący w chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Z tego względu mimo iż art. 221 ppsa został uchylony z dniem 10 kwietnia 2010 r. (por. art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 36, poz. 196), Sąd kasacyjny był zobowiązany uwzględnić zawarte w powołanym przepisie unormowanie.
Z przedmiotowej regulacji wynikało, że w przypadku, kiedy pismo wnoszone było przez adwokata lub radcę prawnego, a podlegało opłacie stałej, na sądzie nie ciążył obowiązek wynikający z art. 220 § 3 ppsa. Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy było oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymagano znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodził zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd.
Niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję, którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, członka zarządu, za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec 2004 r. oraz utrzymano w mocy tę część, którą orzeczono odpowiedzialność za inne miesiące. W przedmiotowym postępowaniu organ nie ustalał wysokości zobowiązania, wobec czego stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) podlega wisowi stałemu w wysokości 500 zł. Skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem, a zatem stosownie do przywołanego wcześniej art. 221 jeśli nie była należycie opłacona podlegała odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia wpisu.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.