Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 maja 2011 r. pełnomocnik I. S. wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Dyrektora Izy Skarbowej w O. z dnia 26 października 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 czerwca 2010 r. Wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wystąpił do Sądu Rejonowego w Olsztynie Sąd Gospodarczy VIII Wydział Krajowego Rejestru Sądowego o zarządzenie, na podstawie art. 96 k § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), sprzedaży 10 780 udziałów o łącznej wartości 1078 000 złotych, przysługujących skarżącemu w spółce S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Zdaniem skarżącego, zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), powodujące konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można skonstatować, że skarżący spełnił przesłanki z art.61 § 3 p.p.s.a. Samo powołanie się skarżącego w uzasadnieniu rozpatrzonego wniosku na możliwość sprzedaży przez organ egzekucyjny jego udziałów w spółce S. sp. z o.o. nie dowodzi jeszcze zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09).
Ponadto skarżący nie przedstawił dokładnie w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wskazał na żadne dowody (poza tytułem wykonawczym i wnioskiem o zarządzenie sprzedaży udziałów), które obrazowałyby jego sytuację materialną. Samo ogólne stwierdzenie skarżącego, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, nie jest wystarczające w tym względzie. Dopiero bowiem zestawienie wskazanych przez skarżącego zobowiązań pieniężnych z danymi obrazującymi aktualny stan majątku skarżącego i prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, z uwzględnieniem źródeł i wysokości generowanego dochodu, umożliwiłoby dokonanie oceny sytuacji finansowej skarżącego pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji