Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 398/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] "K." S. A. z siedzibą w K. (zwanej dalej "Spółką", "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.").
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki, która wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub przedstawionego zestawienia.
W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1) prawa materialnego, tj. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., poprzez:
- a) błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "u.p.o.l." - w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) w zw. z art. 4 pkt 1, 1a i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., nr 16, poz. 94 ze zm.) oraz przepisów dyrektywy 91/440/EWG i jego niewłaściwe zastosowanie,
- b) brak wykładni pojęcia "budowla kolejowa" i wyłączenie z tego pojęcia budynków nastawni i posterunków kolejowych,
- c) art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
- 2) przepisów postępowania, tj. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 P.p.s.a. polegające na prostym przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół zakresu zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zdaniem Spółki, budynki nastawni oraz posterunki kolejowe mieszczą się w granicy pojęcia "infrastruktury kolejowej", którym posłużono się we wspomnianym przepisie, ponieważ stanowią one nierozerwalny element składowy linii kolejowych. Bez tych obiektów linia kolejowa przestałaby pełnić swoją funkcję, a co za tym idzie przestałaby być linią kolejową. W swojej argumentacji Spółka odwołała się między innymi do ustawy o transporcie kolejowym, jak również art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym linie kolejowe należy uznać za budowle.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tożsame zagadnienie prawne w kontekście analogicznego stanu faktycznego, w odniesieniu do Spółki, było przedmiotem oceny sądów administracyjnych w tym m. in. w sprawach o sygn. akt II FSK 2204/16, wyrok z 30 sierpnia 2018 r., oraz sygn. akt II FSK 1102/16, II FSK 1103/16, II FSK 1104/16, wyroki z 26 kwietnia 2018 r. (CBOSA).
W powołanych orzeczeniach, w odniesieniu do art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przyjęto, że przepis ten "nie zwalnia od podatku całej «infrastruktury kolejowej», lecz tylko tworzące ją budowle i zajęte pod nie grunty. Po wtóre, art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie odsyła do przepisów o transporcie kolejowym w zakresie rozumienia pojęcia «budowla», jako że sama ustawa podatkowa (w związku z regulacjami Prawa budowlanego) to pojęcie definiuje. Wskazany przepis odsyła natomiast do ustawy o transporcie kolejowym w zakresie rozumienia «infrastruktury kolejowej», ale tylko w kontekście określenia kategorii budowli, które podlegają zwolnieniu podatkowemu. Celem omawianego odesłania do «przepisów o transporcie kolejowym» jest ograniczenie zwolnienia podatkowego (na tej podstawie) tylko do budowli, które wchodzą w skład infrastruktury kolejowej.
W konsekwencji, analizowanemu zwolnieniu podatkowemu nie podlegają: a) budynki, nawet jeśli stanowią element tej infrastruktury, b) budowle, które nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu regulacji ustawy o transporcie kolejowym."
Przedstawioną wyżej ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni aprobuje.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 P.p.s.a jest niezrozumiały w stanie faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji. Także uzasadnienie tego zarzutu nie wyjaśnia na czym zarzucane uchybienie miałoby polegać w tej konkretnej sprawie.
Według art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Warunkiem koniecznym zastosowania tego przepisu jest sytuacja, w której w danej sprawie sąd administracyjny wydał wyrok, którym uchylił zaskarżony akt administracyjny i sformułował ocenę prawną co do dalszego postępowania.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1662/13 dotyczył podatku od nieruchomości za rok 2009, zaś w rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny jest decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2012. Należy podkreślić, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji stosował w niniejszej sprawie przepis art. 153 P.p.s.a., w szczególności zaś aby działał w warunkach związania wcześniejszym orzeczeniem Sądu.
Ponieważ Spółka, poza wskazaniem zarzutu naruszenia art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, nie wykazała na czym konkretnie zarzucane naruszenie polegało Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze regulację zawartą w art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznanie tego zarzutu uznał za niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutu naruszenia Dyrektywy 91/440/EWG, albowiem Skarżąca nie wskazała, który konkretnie przepis Dyrektywy został naruszony oraz w żaden sposób zarzutu nie uzasadniła.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.