Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 102/11, odrzucił skargę J. K. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 listopada 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że skarga nie została wniesiona w terminie i wskazano art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.).
Skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżając w całości powyższe postanowienie zarzucił, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ord. pod.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie została skutecznie doręczona, a w związku z tym nie rozpoczął biegu termin wniesienia skargi. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie został naruszony termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., a podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 148 Ord. pod. nie znajduje uzasadnienia. Organ podatkowy zgodnie z art. 122 Ord. pod. ustalił adres, na jaki ma kierować korespondencję (k.47 akt administracyjnych) dokonując przesłuchania strony w trybie art. 199 Ord. pod. Skarżący wskazał jako adres korespondencyjny [...] P., ul. K. 52 oraz zaznaczył, że pisma mają być adresowane na jego osobę. Wskazane w art. 148 § 1 i § 2 Ord. pod. miejsca należy uznać za równorzędne, ustawodawca nie określił bowiem jakichkolwiek priorytetów doręczenia, ani nie uzależnił skuteczności doręczenia w miejscach określonych w § 2 od próby doręczenia w miejscach wskazanych w § 1. W art. 148 § 1 Ord. pod. mamy do czynienia z podstawowym miejscem doręczenia i z właściwym sposobem doręczenia, w § 2 natomiast występuje miejsce dodatkowe i zastępczy sposób doręczenia. W obu przypadkach "miejsce pracy" oznacza zarówno miejsce pracy pracobiorcy, jak i miejsce pracy osoby prowadzącej działalność na własny rachunek.
Skoro zatem adres na który wysłano skarżącemu decyzję był adresem prawidłowym, co organy ustaliły w sposób odpowiadający normom art. 122 Ord.pod., to nie doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia norm art. 148 Ord.pod.
Zaskarżona przez skarżącego decyzja z dnia 25 listopada 2010 r. została skierowana na ustalony i wskazany przez niego adres oraz zaadresowana na jego osobę. W dniu 30 listopada 2010 r. skarżący potwierdził jej otrzymanie (k.63 akt administracyjnych). W związku z tym termin do wniesienia skargi – jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. upływał 30 grudnia 2010 r. Strona wniosła skargę w dniu 07 stycznia 2011 r.(k. 8 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.