Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 792/12) oddalił skargę R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
- 2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia 14 stycznia 2011 r. Prezydent Miasta P. ustalił stronie wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. Decyzję zaadresowano na adres strony:..., ul. F. Została ona uznana za doręczoną w trybie awizo. Podatnik złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Strona podniosła, iż nie otrzymała decyzji organu pierwszej instancji, pomimo poinformowania go o zmianie adresu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 162 §1 i 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówiło przywrócenia terminu. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona stronie w trybie awizo i stała się ostateczna z dniem 10 marca 2011 r. Kolegium przywołało treść przepisu art. 146 Ordynacji podatkowej i wyjaśniło, że na podatniku ciążył obowiązek powiadomienia o zmianie adresu w zakresie postępowania podatkowego. Natomiast podatnik zawiadomił skutecznie organ o zmianie swojego adresu dopiero w dniu 19 kwietnia 2011 r., a wymeldowanie z dotychczasowego miejsca zamieszkania nastąpiło z dniem 13 kwietnia 2011 r., czyli po dacie wydania decyzji wymiarowej I instancji. Strona nie uprawdopodobniła wobec tego w swoim wniosku braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
- 3. W skardze do WSA strona wniosła o uchylenie postanowienia SKO z powodu naruszenia art. 107 § 3 kpa.
- 4. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
- 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę strony uznał, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
W ocenie Sądu zasadnie Kolegium powołało się na art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku trwającego postępowania podatkowego, obowiązek określony w art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej rozciąga się od wszczęcia postępowania podatkowego, aż do czasu doręczenia ostatecznej decyzji. W razie zaniedbania obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem. Dokonując analizy akt przedmiotowej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że na dzień wydawania decyzji organ pierwszej instancji dysponował jedynie starym adresem skarżącego, dopiero w dniu 21 kwietnia 2011 r. organ załączył do akt sprawy dokument potwierdzający powiadomienie organu przez skarżącego o zmianie adresu tj.... ul. D.. Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, doręczono decyzję pod ten adres, a w konkluzji Sąd stwierdził, że również prawidłowo Kolegium uznało brak przesłanek z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej i odmówiło skarżącemu uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
6. We wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżono opisany wyrok w całości i wniesiono o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie na podstawie art. 203 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzucono, na zasadzie art. 173 i 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowania. Naruszenie wskazanego przepisu, w ocenie autora skargi kasacyjnej, miało wpływ na wynik sprawy doprowadzając do wydania wyroku i oddalenia skargi.
- 7. Odpowiadając na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 8. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym i winna czynić zadość wymogom z art. 176 P.p.s.a. Oznacza to, że jej autor ma obowiązek między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W wypadku stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji, narusza przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy wskazać konkretne przepisy prawa procesowego (numer artykułu, paragrafu, ustęp), który został naruszony.
W rozpoznawanej sprawie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie. Odnosząc się do tego jedynego zarzutu przede wszystkim należy wskazać, że sąd administracyjny stosuje przepisy procesowe zawarte w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec tego w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować rozstrzygnięcie sadu kontrolującego legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), należy wskazać przepis procedury sądowoadministracyjnej np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i powiązać go z przepisami procesowymi lub materialnymi stosowanymi przez organy podatkowe.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie powyższego warunku nie spełnia.
Drugą kwestią, na którą należy zwrócić uwagę autorowi skargi kasacyjnej, to fakt, że w postępowaniu podatkowym mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 1 Ordynacji podatkowej), a to oznacza, że powołane w skardze kasacyjnej art. 58 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 i art. 86 k.p.a. nie były stosowane i nie mogły być stosowane przez organy podatkowe, a tym samym – nie mogły być naruszone.
- 9. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.