Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 155/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił, na podstawie art.220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 grudnia 2008 r. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji zarządzeniami z dnia 10 lutego 2009 r. (doręczonymi w dniu 18 lutego 2009 r.) wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie - w terminie 7-dniowym. W dniu 25 lutego 2009 r. (data nadania) skarżący wywiązał się tylko z jednego z nałożonych obowiązków - nadesłał dwa podpisane egzemplarze skargi.
W skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, doszło do naruszenia art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wywodził skarżący nie mógł uiścić wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, bowiem nie otrzymał stosownego wezwania w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co, następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają sformułowane przez stronę zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie. Sąd administracyjny drugiej instancji jest bowiem zobowiązany do dokonywania kontroli zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w ramach określonych przez środek odwoławczy, z uwzględnieniem okoliczności decydujących o nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej została oparta na zarzucie naruszenia art. 220 § 1 p.p.s.a.. W myśl powołanego przepisu Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, przy czym stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może ulegać wątpliwości, że cytowane unormowanie zostało w rozpatrywanym przypadku prawidłowo zastosowane przez Sąd pierwszej instancji. Akta analizowanej sprawy niewątpliwie wskazują, że w dniu 18 lutego 2009 r. (karta 12 akt WSA) skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego wraz z innymi pismami. Okoliczność ta znajduje uzasadnienie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornego pisma, które zawiera adnotację w rubryce dotyczącej rodzaju przesyłki, że zawiera ono wezwanie o braki, wezwanie o wpis, odpowiedź, pouczenie. W razie wątpliwości co do zawartości przesyłki, osoba odbierająca korespondencję powinna była zweryfikować jej zawartość. Tymczasem okoliczność braku wezwania nie była kwestionowana po odebraniu korespondencji a dopiero po odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji.
Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia pism wysłanych przez Sąd do strony - wśród nich znajduje się także sporne pismo wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Dlatego też brak jest podstaw do zaakceptowania twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał w dniu 18 lutego 2009 r. stosownego wezwania.
Powyższe konstatacje dowodzą, że Sąd pierwszej instancji, zgodnie z prawem odrzucił skargę i tym samym nie naruszył art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.
Sąd nie zasądził dochodzonego przez wnoszącego skargę zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ skarga kasacyjna została oddalona. Ponadto przypomnieć należy, że o kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu pierwszej instancji uwzględniającym lub oddalającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.