Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 16 września 2005 r.,
I SAB/Sz 7/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę H. i A. W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w S., w przedmiocie niezałatwienia wznowionego postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. Sąd pierwszej instancji skonstatował bowiem, że skarżący nie spełnili warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. Nie wyczerpali środków zaskarżenia – trybu ponaglenia z art.141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej w skrócie: Ordynacja podatkowa) - które warunkowały wniesienie skargi do Sądu administracyjnego.
W skardze kasacyjnej skarżący stwierdzili, iż zaskarżone postanowienie zawiera błędne ustalenia odnośnie niewyczerpania drogi odwoławczej przed złożeniem skargi do Sądu I instancji. Podnieśli, że występowali do Ministra Finansów z ponagleniem na niezałatwienie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. w trybie zawartym art. 139, 140, 141 Ordynacji podatkowej. Został także, w ich ocenie, zachowany wymóg opisany w art. 52 p.p.s.a.
Skarżący wnieśli o wnikliwe i dogłębne zapoznanie się z dokumentami w sprawie oraz rozpatrzenie zgodne z literą prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Art. 176 p.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 p.p.s.a., powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć między innymi sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron i ich pełnomocników, oznaczyć rodzaj sądu, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Niespełnienie wymagań przytoczonych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. Natomiast niespełnienie wymagań szczególnych, właściwych tylko dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji.
Ponadto. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają adekwatne do niej zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami wynikającymi z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a.
Wymogów tych rozpoznana skarga kasacyjna nie spełnia.
Błędnie został postawiony zarzut naruszenia art. 52 p.p.s.a. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych). Artykuł 52 składa się z czterech paragrafów. Tymczasem strona skarżąca nie wskazuje, który konkretnie paragraf artykułu 52 p.p.s.a. został przez Sąd I instancji naruszony. Ponadto nie precyzuje zgodnie z wymogami art. 176 p.p.s.a. na czym to naruszenie polegało. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Ocenić negatywnie trzeba także postawienie zarzutu naruszenia art.139, 140, 141 (cyt.) ustawy – Ordynacja podatkowa. Sąd administracyjny nie stosuje norm zawartych w przywołanych przepisach Ordynacji podatkowej, a tylko i wyłącznie unormowania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawa kasacyjna, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., odnosi się do przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., jest bowiem orzeczenie tego sądu, a nie rozstrzygnięcie organu administracji. Dlatego też zarzuty procesowe oparte na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skierowane muszą być przeciwko wyrokowi Sądu I instancji a nie decyzji organu administracji. Dla prawidłowości tego zarzutu należało powiązać powołane w skardze kasacyjnej jako naruszone wyżej wymienione przepisy Ordynacji podatkowej z unormowaniem zawartym w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., na podstawie, którego Sąd I instancji odrzucił skargę strony.
W skardze kasacyjnej zabrakło także wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia oraz oznaczenia zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, co stanowi niewątpliwie brak materialny opisany w art.176 p.p.s.a., który nie podlega konwalidacji.
Rekapitulując. Naczelny Sąd Administracyjny, przystępując do rozpoznawania skargi kasacyjnej, nie może domyślać się intencji jej autora, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Skoro więc autor skargi kasacyjnej nie wskazał precyzyjnie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, czego wymaga art. 176 p.p.s.a., nie zawarł także wniosku o uchylenie lub zamianę zaskarżonego postanowienia, to tego rodzaju skarga kasacyjna nie zawiera swych fundamentalnych elementów konstrukcyjnych, a co za tym idzie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 178 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.