Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt I SAB/Sz 8/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę H. i A. W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie niezałatwienia wznowieniowego postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w przewidzianym prawem terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona. Sąd podkreślił, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. I tak przepis art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 służy stronie ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.
Natomiast wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe dopiero wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, z uwagi na fakt, iż ponaglenie o którym mowa w przywołanym przepisie jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a).
Jak stwierdził Sąd, z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący przed złożeniem skargi do Sądu administracyjnego nie występowali do Ministra Finansów z ponagleniem na niezałatwienie przez Dyrektora Izby Skarbowej sprawy. Spowodowało to w ocenie Sądu pierwszej instancji konieczność odrzucenia skargi.
Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik strony, w której zaskarżył w całości orzeczenie Sądu pierwszej instancji. Skargę kasacyjną oparł na błędnych stwierdzeniach zawartych w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakoby skarżący nie występowali do Ministra Finansów z ponagleniem na niezałatwienie przez Dyrektora Izby Skarbowej sprawy w terminie określonym w art. 139, czy też po upływie terminu wyznaczonego w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej.
W ocenie autora skargi kasacyjnej skarżący wyczerpali tryb odwoławczy na bezczynność organu i na podstawie przedstawionych dowodów wyczerpano tryb art. 141 Ordynacji podatkowej oraz spełniono warunek dopuszczalności postępowania przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Oznacza to, że władny jest badać sprawę z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany.
Skarga kasacyjna wniesiona przez doradcę podatkowego nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia ani oznaczenia zakresu uchylenia lub zmiany, jak wymaga tego art. 176 cytowanej ustawy. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się do stwierdzenia, że "wnosi o wnikliwe i dogłębne zapoznanie się z dokumentami w sprawie oraz rozpatrzenie zgodnie z literą prawa".
Artykuł 176 p.p.s.a wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 p.p.s.a. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy:
oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczyć rodzaj sądu, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej, zamieścić podpis autora skargi kasacyjnej, wymienić załączniki, oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń.
Ponadto do skargi kasacyjnej dołączyć:
- 1) pełnomocnictwo,
- 2) odpis lub odpisy skargi kasacyjnej,
- 3) odpisy załączników.
Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zwierać:
- 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- 2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
- 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych,
- 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,
- 5) oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji.
Dodatkowo należy zauważyć, że w art. 175 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził przymus adwokacki w sporządzeniu skargi kasacyjnej, co oznacza, że zastrzegł obowiązek sporządzenia skarg kasacyjnych przez profesjonalistów, od których wymaga się właśnie profesjonalizmu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r. sygn. akt FSK 209/04, publ. ONSAiWSA 2004 nr 1 p.13, OSP 2004 Nr 6, poz. 73, 8P204 Nr 7, poz. 53).
Wobec tego, że wniesiona przez doradcę podatkowego skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, czego wymaga art. 176 p.p.s.a, to skarga kasacyjna, pozbawiona jednego ze swych podstawowych elementów, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.